Rok 1968 był niezwykły, jeśli chodzi o zimnowojenne zmagania na oceanach. Najpierw na Pacyfiku zaginął radziecki okręt podwodny K-129 z trzema pociskami balistycznymi z głowicami wodorowymi na pokładzie, następnie amerykański okręt szpiegowski USS Pueblo został zatrzymany i przejęty przez wojska Korei Północnej, a jego załoga trafiła do niewoli i wreszcie kilka miesięcy później na Atlantyku zatonął amerykański szturmowy okręt podwodny o napędzie atomowym USS Scorpion.

Okręty z SNMCMG-1 w Gdańsku (wideo)

Sojusz Północnoatlantycki przez cały czas, nawet w okresie pokoju, utrzymuje na morzach kilkanaście zespołów okrętowych o różnym przeznaczeniu. Część bierze udział w „wojnie z terroryzmem” czy operacjach przeciwko piratom. Inne wykonują odmienne, ale równie potrzebne zadania nie tylko na rzecz pojmowanego ściśle militarnie bezpieczeństwa żeglugi na morzach i oceanach, ale także stawiając czoła innym zagrożeniom, także dla cywilnych statków.

Po raz kolejny przychodzi mi recenzować książkę wybitnego specjalisty z dziedziny działań wojskowych w czasie II wojny światowej – Michaela Reynoldsa. Chociaż napisał wiele pozycji o obu stronach konfliktu, póki co Instytut Wydawniczy Erica wydaje tylko poświęcone Waffen-SS (chociaż niedługo powinno się to zmienić).

Pod wieloma względami druga wojna światowa była przełomem, jeśli chodzi o sposób prowadzenia działań zbrojnych. W pełni ukazała wielkie możliwości tkwiące w urządzeniach mechanicznych, które początek miały w czasie Wielkiej Wojny. Przejście na niemal całkowitą mechanizację oznaczało kres jednego z rodzajów wojsk, który do tej pory stanowił znaczącą siłę każdej armii – kawalerii.

Z wielu przyczyn obszar nazywany Bliskim, lub jak wolą Anglosasi: Środkowym Wschodem od lat jest świadkiem ciągłych starć i konfliktów na płaszczyźnie międzynarodowej. Przenikają się tam interesy wielkich mocarstw, trzech wielkich religii monoteistycznych, a także, co oczywiste, interesy wszystkich państw, jakie istnieją na tym obszarze i w jego okolicach.

Cała akcja książki toczy się jednego dnia – 2 maja 1808 roku, kiedy to mieszkańcy Madrytu zbuntowali się przeciwko francuskim okupantom. Zryw nie miał odgórnego przywództwa – była to walka ludu, gdyż zarówno wyższe sfery, jak i zdecydowana część wojsk hiszpańskich pozostała bierna, nie chcąc narażać się na represje ze strony wojsk cesarskich.

Jest to książka jak najbardziej godna polecenia, nie tylko osobom zainteresowanym tematem czy studentom odpowiednich kierunków, ale wszystkim. Wszyscy bowiem mamy na co dzień styczność ze środkami masowego przekazu, a kolejne doniesienia o zamachach i innej działalności terrorystycznej widzimy na ekranie telewizora niemal codziennie.

Po prostu aż do 1989 roku taka książka w ogóle nie miałaby szans się w Polsce ukazać. Jej autorem jest bowiem generał Wehrmachtu Hans von Ahlfen i już chociażby to dyskwalifikowało ją w oczach władz. Nie mówiąc już o tym, że prezentowana przez niego wizja historii, delikatnie mówiąc, odbiega od przyjętej w naszym kraju.

Literaturę faktu, znajdującą się w szerokim polu zainteresowań Czytelników naszego portalu, można z grubsza podzielić na dwie kategorie. W jednej znajdują się książki omawiające dany problem przekrojowo, w szerokiej perspektywie, starające się w miarę możliwości ogarnąć całość danego tematu; tu można jako przykład podać wszelkie książki opisujące poszczególne kampanie drugiej wojny światowej, biografie czy też wiele innych.