Turecka fregata rakietowa TCG Oruçreis (F 245) typu Barbaros wróciła do służby po głębokiej modernizacji w ramach prac w połowie cyklu życia (MLU). Unowocześniono lub wymieniono nie tylko uzbrojenie główne, ale też większość systemów walki i sensorów, co dało fregacie w zasadzie drugą młodość i radykalnie podniosło jej możliwości bojowe. Podobne prace przejdą pozostałe trzy fregaty serii.

Faktyczne prace modernizacyjne zakończono w większości jeszcze w listopadzie 2023 roku. Wówczas okręt z częścią docelowych sensorów rozpoczął próby morskie, ale jeszcze wielokrotnie powracał do stoczni na implementację koniecznych zmian wynikających z doświadczeń podczas testów, a także na dalsze prace modernizacyjne. Całe niezbędne zmiany zaimplementowano w ubiegłym roku i od tego czasu realizowano próby w docelowej konfiguracji.

Ostatecznie, po miesiącach prób realizowanych w ubiegłym roku na tureckim wybrzeżu, okręt pomyślnie przeszedł wszystkie procedury odbiorcze. Debiutem w nowej postaci był udział fregaty na corocznych ćwiczeniach „Dynamic Marine” w marcu 2025 roku w Zatoce Kadyksu u wybrzeży Hiszpanii.

Przyjęty do służby w 1997 roku Oruçreis należy do serii fregat rakietowych Barbaros, zbudowanych w oparciu o niemiecką koncepcję MEKO 200TN. Jednostki tej klasy mają około 118 metrów długości, 14,8 metra szerokości i wyporność pełną 3380–3400 ton. Napęd w układzie CODOG, składający się z dwóch silników wysokoprężnych MTU i dwóch turbin gazowych GE LM2500, pozwala osiągnąć prędkość 32 węzłów oraz zasięg ponad 4000 mil morskich przy 18 węzłach. Oprócz Oruçreisa w skład serii wchodzą Barbaros (F 244), Salihreis (F 246) i Kemalreis (F 247). Służbę w Türk Deniz Kuvvetleri rozpoczęły odpowiednio w 1997, 1998 i 2000 roku.

Obecnie realizowane prace to drugi etap dosto­so­wy­wa­nia okrętów do współ­czes­nych standar­dów pola walki. W pierwszej fazie wymie­niono wiekowy radar AWS-9 na trój­współ­rzędną stację radio­loka­cyjną Thales SMART-S Mk 2 oraz zastąpiono wyrzutnie Mk 29 dla pocisków RIM-7 Sea Sparrow wyrzutnią pionową Mk 41. Na dwóch pierwszych okrętach zamontowano po jednym module dla maksymalnie 32 pocisków RIM-162 ESSM, a na dwóch ostatnich – po dwa moduły, co pozwoliło na przenoszenie do 64 rakiet. Niemniej wciąż fregaty w podwarian­cie Track II‑A (Barbaros i do niedawna Oruçreis) zachowały konfigurację podobną do starszych fregat Yavuz, natomiast Track II‑B (Salihreis i Kemalreis) otrzymały już od początku dwa moduły dla wyrzutni pionowych.

Odkąd rozpoczęliśmy finansowanie Konfliktów przez Patronite i Buycoffee, serwis pozostał dzięki Waszej hojności wolny od reklam Google. Aby utrzymać ten stan rzeczy, potrzebujemy 2000 złotych miesięcznie.

Możecie nas wspierać przez Patronite.pl i przez Buycoffee.to.

Rozumiemy, że nie każdy może sobie pozwolić na to, by nas sponsorować, ale jeśli wspomożecie nas finansowo, obiecujemy, że Wasze pieniądze się nie zmarnują. Nasze comiesięczne podsumowania sytuacji finansowej możecie przeczytać tutaj.

LUTY BEZ REKLAM GOOGLE 85%

Fregaty Barbaros są o 7 metrów dłuższe od wcześniejszych fregat typu Yavuz i mają większą wyporność. Dysponują nowocześniejszym napędem w układzie CODOG, zapewniającym wyższe prędkości, oraz ulepszonymi systemami elektronicznymi i sensorowymi. Do czasu wejścia do służby zbudowanej lokalnie fregaty TCG İstanbul (F 515, pierwszy okręt typu İstif) w styczniu 2024 roku były uważane za najnowocześniejsze okręty tureckiej marynarki wojennej.

„Beast mode activated”

Śmiało można stwierdzić, że dzięki modernizacji fregaty Barbaros nie będą wcale znacznie odstępować możliwościami nowocześniejszym fregatom typu İstif. Przez wiele lat będą też dzierżyć miano najsilniej uzbrojonych i najnowocześniejszych fregat powstałych na bazie koncepcji MEKO 200. Co zmieniono na okrętach, że tak znacząco podniesiono ich zdolności bojowe?

Można by rzec, że prawie wszystko, jednak przyjrzymy się historii po kolei. Stosowną umowę na opracowanie pakietu modernizacyjnego dla całej czwórki fregat podpisano w 2018 roku. Oruçreisa wytypowano jako pierwszą jednostkę, która trafi na dok i będzie platformą testową dla nowych rozwiązań. W 2020 roku zakończono prace projektowe, a rok później fregata weszła do stoczni w Gölcük. Przez pierwsze półtora roku okręt poddano remontowi oraz zdemontowano stare sensory i uzbrojenie. Wtedy rozpoczęto implementację nowego wyposażenia.

Najważniejszym punktem była wymiana systemu dowodzenia walką. Oryginalny Thales STACOS Mod 3 z dwunastoma konsolami operatorskimi zastąpiono opracowanym przez turecki koncern Havelsan systemem Genesis Advent, który oferuje dwadzieścia stanowisk operatorskich i zarządza ponad trzydziestoma podsystemami okrętu. Dodatkowo zapewnia on pełną integrację z łączami danych NATO Link‑11, Link‑16, Link‑22, obsługuje łączność w czasie rzeczywistym między różnymi platformami, umożliwia prowadzenie autonomicznych scenariuszy szkoleniowych i dynamiczną ocenę zagrożeń.

Fregata otrzymała też nowy maszt, na którym zamontowano rodzimą stację radiolokacyjną Aselsan Ares 2NC, dotychczasowego SMART-a wyniesiono na czubek masztu z głowicami opto­elek­tro­nicz­nymi Aselsan PIRI oraz radarem Aselsan MAR-D. Radar kierowania ogniem ogniem STIR zastąpiły tureckie Aselsan Akrep AKR-D Block B2 zdolne do naprowadzania pocisków ESSM. Okręt otrzymał też nowy sonar podkadłubowy Fersah, system obrony przed bronią podwodną Hizir i sonar ARAS-2023, służący między innymi do wykrywania nurków. Modernizacja objęła także systemy pomocnicze i modyfikację konstrukcji zmierzającą do poprawy stabilności na morzu.

Z pokładu usunięto system obrony bezpośredniej Sea Guard, które zastąpiono czterema różnymi systemami artyleryjskimi: 35‑mili­met­ro­wym systemem obrony bezpośredniej Aselsan Gökdeniz na dziobie, dwoma zdalnie sterowanymi stanowiskami Aselsan STOP kalibru 25 mili­metrów oraz systemem Phalanx Block 1B Base­line 2 na dachu hangaru. Wyrzutnię pionową zmodyfiko­wano w taki sposób, aby było można do każdej komory zmieścić cztery pociski ESSM.

Dotychczasowe pociski przeciwokrętowe Harpoon zastąpiono tureckimi Atmacami. Każda fregata będzie mogła przyjąć na pokład do ośmiu pocisków tego typu oraz cztery dodatkowe pociski przeciwokrętowe Harpoon. Bez zmian pozostawiono wyrzutnie torped oraz 127-milimetrową armatę automatyczną na dziobie. Łączna wyporność fregaty po modernizacji wzrosła o około 200 ton. Barbarosy pozostaną w służbie aż do lat 40.

Joost J. Bakker, Creative Commons Attribution 2.0 Generic