Francuska stocznia Kership zwodowała 11 września w stoczni w Concarneau pierwszy z dwóch okrętów patrolowych dla Czarnogóry. Jednostka, reprezentująca projekt OPV 60M, wejdzie do służby już w przyszłym roku. Będą to największe okręty w tamtejszej marynarce wojennej.

– To ważny kamień milowy w rozwoju zdolności naszej marynarki wojennej do ochrony naszych obszarów morskich, przy jednoczesnym pełnym wkładzie w zbiorowe bezpieczeństwo Adriatyku, w ramach naszego zaangażowania w NATO i naszej europejskiej trajektorii – powiedział Aleksa Bečić, wicepremier Czarnogóry.

Według obecnego harmonogramu Petar Njegos I (P305) ma zostać dostarczony marynarce wojenne Czarnogóry w kwietniu przyszłego roku, po zakończeniu prac wyposażeniowych i próbach morskich. Opublikowane zdjęcia z wodowania wskazują, że okręt w dużej części jest już wyposażony. Zainstalowane są już radary nawigacyjne czy żuraw. Wodowanie Petara Njegosa II (P306) planowane jest na pierwszy kwartał 2027 roku.

Umowę na dostawę patrolowców zawarto w listopadzie 2024 roku na targach Euronaval. Wówczas francuskie ministerstwo obrony przekazało, że Czarnogóra kupiła dwa okręty OPV 60M. Kwota transakcji opiewa na 120 milionów euro, umowa ma zostać zrealizowana w ciągu 36 miesięcy od wejścia w życie. Pierwsze informacje o chęci kupna francuskich okrętów zaczęły pojawiać się w 2024, gdy resorty obrony obu państw zawarły porozumienie o współpracy obronnej.

W kwietniu 2025 roku ministerstwo obrony Czarnogóry poinformowało o rozpoczęciu budowy obu jednostek w stoczni Kership w Lorient. Ich nazwy upamiętniają władców Czarnogóry z okresu władykowatu – Piotra I Petrowicza-Niegoszę i Piotra II Petrowicza-Niegoszę. Obaj pełnili funkcję nie tylko prawosławnych biskupów, ale także głównych władców, zapisując się na kartach jego historii jako zwolennicy budowy silnego i scentrali­zo­wa­nego państwa.

Pozyskanie jednostek jest wynikiem trwającego procesu modernizacji czarnogórskich sił zbrojnych. Podgorica po dołączeniu do NATO w 2017 roku sukcesywnie zamawia nowe uzbrojenie. W 2017 roku kupiła między innymi trzy śmig­łowce Bell 412EPI i dwa Bell 505 dla sił powietrznych, a w 2020 roku – 67 pojazdów wielozadaniowych Joint Light Tactical Vehicle. W czerwcu tego roku zatwierdzono zakup czterech śmigłowców H145M.

Jeśli kiedykolwiek się zastanawialiście, czy nas wspierać czy nie – teraz nadszedł moment na decyzję.

Od blisko dwóch lat utrzymujemy się głównie z Waszej hojności i zrezygnowaliśmy z reklam Google. Od kilku miesięcy nasze dochody nie zbliżają się do założonego progu i nasza „poduszka”, z której finansujemy wszystko poza podstawowymi kosztami utrzymania serwera i domeny, się kurczy.

W tym roku byliśmy w Berlinie na ILA i w Kielcach na MSPO. Na przyszły rok też mamy ambitne plany. Tymczasem koszty utrzymania serwisu idą w górę. Zależy nam aby Konflikty dalej były wolne od reklam Google, dlatego prosimy Was o wsparcie.

Jeśli chcecie dorzucić swoją cegiełkę, możecie zrobić to przez Patronite.pl lub Buycoffee.to.

LISTOPAD BEZ REKLAM GOOGLE 70%

OPV 60M mają wypierać 620 ton przy długości kadłuba nieco ponad 62 metrów i szerokości 9,5 metra. Zanurzenie wynosi 3 metry. Jednostki rozwijają prędkość maksymalną 21 węzłów. Zasięg oscyluje w granicach 5 tysięcy mil morskich, autonomiczność wynosi 21 dni. Etatowa załoga składa się z 24 osób, z możliwością zaokrętowania dodatkowych 12.

Kership ma w portfolio wiele projektów wielozadaniowych okrętów patrolowych. Część z nich znalazła uznanie pośród innych państw. Na przykład Argentyna wykorzystuje cztery pełnomorskie patrolowce OPV 87 (Kership Gowind), zaś Senegal – jednostki projektu OPV 58S (poniżej). Czarnogóra zdecydowała się na mniejsze i prostsze okręty, bazujące na projekcie senegalskich jednostek.

Ogólny układ konstrukcyjny będzie zbliżony do OPV 58S. Kadłub wykonano ze stali, nadbudówkę – z aluminium. OPV 60M zachował podobny do pierwowzoru pomost nawigacyjny z możliwością obserwacji przestrzeni w zakresie 360 stopni. Za nadbudówką przewidziano miejsce dla dwóch kontenerów dwudziestostopowych i żurawia do ich obsługi. Na rufie znajdują się dwie rampy dla inspekcyjnych łodzi hybrydowych.

Różnice dotyczą uzbrojenia. Oryginalny projekt zakłada uzbrojenie patrolowców w dziobową armatę automa­tyczną OTO Melara Super Rapid kalibru 76 mili­metrów i dwa zdalnie sterowane moduły uzbrojenia z działkami 20-mili­metrowymi. Na rufie ulokowano wyrzutnię Simbad-RC dla pocisków przeciw­lot­ni­czych Mistral. Opcjonalnie istnieje możliwość dozbrojenia okrętów w lekkie pociski przeciwokrętowe MBDA Matre Mk 2.

Według prezentowanych wcześniej modeli koncepcyjnych i wizualizacji, czarnogórskie okręty otrzymają lżejszą armatę automatyczną Bofors 40 Mk 4 kalibru 40 mili­metrów i dwa zdalnie sterowane moduły Nexter Narwhal z działkami kalibru 20 mili­metrów. Na modelu widoczne są też klasyczne stanowiska dla karabinów maszynowych. Z kolei na dachu nadbudówki ulokowano głowicę opto­elek­tro­niczną, naj­praw­do­po­dob­niej pełniącą funkcję systemu kiero­wania ogniem.

Okręty zostaną też wyposażone w opracowany przez Naval Group system zarządzania walką Polaris, co przy ewentual­nym doposa­żeniu jednostek w przyszłości pozwoli na łatwiejszą implementację dodatkowych sensorów i uzbrojenia. W Polarisa wyposażono też senegalskie patrolowce. Potwierdzono, że czarnogórskie patrolowce otrzymają sonar podkadłubowy oraz specjalistyczny system CBRNE, chroniący załogę i okręt przed zagrożeniami chemicznymi (C), biologicznymi (B), radio­logicz­nymi (R), nuklearnymi (N) i wybuchowymi (E). Patrolowce będą dostosowane również do wsparcia operacji sił specjalnych oraz nurkowych. Producent deklaruje również, że patrolowce mogą przenosić pojedynczego UAV-a.

Kuter patrolowy Durmitor (P 105) po przebudowie do funkcji patrolowca. Rufowe wyrzutnie pocisków przeciw­okrę­to­wych P-15 Termit zastąpiły dwie łodzie motorowe.
(US Embassy Podgorica)

Mimo że pakiet uzbrojenia OPV 60M jest skromniejszy od pierwowzoru, okręty i tak będą dużym wzmocnieniem dla niewielkich sił okrętowych Czarnogóry. Ich głównym przezna­cze­niem będzie zabezpieczenie obszarów morskich Czarnogóry w rejonie Adriatyku i operacje na Morzu Śródziemnym.

Obecnie Mornarica Vojske Crne Gore opierają się na jednostkach odziedziczonych po rozpadzie Jugosławii. Główne siły stanowią dwa kutry rakietowe typu Končar: Jordan Nikolov Orce (RTOP 405) i Ante Banina (RTOP 406). Zwodowano je odpowiednio w 1979 i 1980 roku. Przy długości 45 metrów wypierają 271 ton. W momencie wejścia do służby ich uzbrojenie stanowiły dwie armaty automatyczne Boforsa kalibru 57 mili­metrów i dwa radzieckie pociski przeciwokrętowe P-15 Termit. Obecnie archaiczne Termity wycofano z użycia, a kutry pełnią funkcję patrolowców.

Do nowej funkcji przebudowano RTOP 405, nadając mu nową nazwę Durmitor i numer burtowy P 105. Podobnym pracom miał zostać poddany drugi kuter, ale na razie nic z tego nie wyszło. Do 2019 roku czarnogórska flota eksploatowała też dwie lekkie fregaty typu Kotor, dzierżące do tego czasu miano największych i najbardziej wartościo­wych (lecz całkowicie przestarzałych) okrętów czarnogórskiej floty. Pozostałą jej część stanowią między innymi dwa holowniki wielo­zada­niowe, dwa okręty bazy dla nurków, zbudowany w latach 30. XX wieku żaglowiec szkolny Jadran i cztery amerykańskie łodzie patrolowe Archangel.

Kership