Ministerstwo obrony Wielkiej Brytanii zaktualizowało plany dotyczące projektu „Shamer”, który ma na celu gruntowną modernizację programu wymiany karabinów snajperskich. Podstawowym zamysłem jest rozszerzenie zakresu programu, a co z tym związane – zwiększenie środków finansowych, ale także opóźnienie programu o dziewięć miesięcy.
Ogłoszenie, opublikowane 29 października i zaktualizowane w tym tygodniu, potwierdza, że przetarg z lutego 2025 roku zastąpiono szerszym programem z późniejszą datą rozpoczęcia i budżetem, który wzrósł z pierwotnej kwoty 1–4 milionów funtów aż do szacowanych 20 milionów funtów, włączając w to podatek VAT.
W ogłoszeniu z lutego domagano się jednego wielokalibrowego karabinu snajperskiego z zamkiem powtarzalnym, mającego zastąpić L115A3 i L118. Nowy dokument jasno wskazuje, że „Shamer” nie jest już zwykłym zakupem karabinu. Agencja do spraw wyposażenia i wsparcia DE&S oczekuje teraz, że brytyjskie siły zbrojne pozyskają „system broni snajperskiej” wraz z wyposażeniem dodatkowym (tłumikami, dwójnogami, systemami nośnymi) oraz pełnym wsparciem technicznym i konserwacją przez cały okres użytkowania.
Baza techniczna również została poszerzona. Pozyskiwana broń ma wykorzystywać naboje .338LM i 7,62 × 51 NATO, a jednocześnie wprowadzić .300NM jako nowy kaliber w uzbrojeniu żołnierzy służących w siłach zbrojnych Wielkiej Brytanii. Wprowadzenie .300 Norma Magnum sygnalizuje dążenie do większej precyzji i zasięgu oraz bliższego dostosowania do trendów NATO, czego brakowało w lutowej specyfikacji.
Karabin wyborowy L129A1 Sharpshooter.
(Spc. Nyatan Bol / US Army)
Harmonogram również uległ zmianie. Wcześniejszy plan zakładał rozpoczęcie realizacji kontraktu w czerwcu 2026 roku, ale nowy wyraźnie stwierdza, że szacunkowa data rozpoczęcia realizacji kontraktu to marzec 2027 roku. Start z nowym przetargiem spodziewany jest na styczeń 2026 roku. DE&S zaznacza, że „niniejsze ogłoszenie nie stanowi zaproszenia do składania ofert” i że „zastrzega sobie prawo do zmiany zakresu i podejścia na podstawie otrzymanych opinii z branży”.
Sugeruje to, że lutowa ścieżka zamówień została porzucona. L115A3 i L118 zbliżają się do końca okresu eksploatacji, a co z tego wynika, potrzeba jest oczywista. Rozszerzony zakres, nowe wymagania dotyczące kalibru i pakiet wsparcia technicznego wskazują na poważniejsze dążenie do modernizacji arsenału broni snajperskiej.
Odkąd rozpoczęliśmy finansowanie Konfliktów przez Patronite i Buycoffee, serwis pozostał dzięki Waszej hojności wolny od reklam Google. Aby utrzymać ten stan rzeczy, potrzebujemy 2000 złotych miesięcznie.
Możecie nas wspierać przez Patronite.pl i przez Buycoffee.to.
Rozumiemy, że nie każdy może sobie pozwolić na to, by nas sponsorować, ale jeśli wspomożecie nas finansowo, obiecujemy, że Wasze pieniądze się nie zmarnują. Nasze comiesięczne podsumowania sytuacji finansowej możecie przeczytać tutaj.
Przypomnijmy, że w lutym resort obrony zwrócił się do przemysłu z prośbą o dostarczenie rozwiązań dotyczących nowego ręcznego karabinu maszynowego kalibru 5,56 milimetra oraz zastąpienia starszych karabinów snajperskich L115 i L118 w ramach projektów „Shamer” i „Troubler”. Odpowiedzi przedstawicieli branży należy przesłać do 24 marca 2025 roku. Podpisanie umów miałoby nastąpić odpowiednio maksymalnie do 1 czerwca 2026 roku, a ich realizacja trwałaby do 2 czerwca 2033 roku.
Karabin kalibru 5,56 milimetra miałby być następcą lekkiego karabinu maszynowego Minimi, znanego w Wielkiej Brytanii jako L110 A2 (LMG), który wycofano z użytku w 2018 roku. Zamiast Minimi piechurzy mieliby używać karabinów wyborowych L129A1 Sharpshooter i karabinów maszynowych L7A2 GPMG kalibru 7,62 milimetra. Następca Minimi miałby być łatwiejszy do przenoszenia przez żołnierzy spieszonych.
Żołnierz brytyjskiego Ranger Regiment na poligonie Lulworth w Dorsecie ćwiczący z karabinem KS-1.
(Corporal Rebecca Brown)
Programy „Shamer” i „Troubler” są realizowane równolegle z szerszym programem wymiany karabinu SA80 w wojskach lądowych w ramach projektu „Grayburn”. Ten prawdopodobnie zostanie zrealizowany w okresie od IV kwartału 2026 do I kwartału 2027 roku. W kilku partiach do odbiorcy trafi około 150 tysięcy sztuk broni.
Te dwa programy to kolejny krok w ramach uzbrajania brytyjskich żołnierzy różnych służb. W 2023 roku w ramach projektu „Hunter” na wyposażenie Brygady Operacji Specjalnych trafił karabinek L403A1 Alternative Individual Weapon. Zwycięzcą został zaoferowany przez Knight’s Armament Company (KAC) karabinek KS-1. Program ten może wpłynąć na zastąpienie karabinów SA80.
Ta broń w układzie bullpup, która po raz pierwszy weszła do służby w latach 80., przeszła szereg modernizacji i iteracji. Model SA80A2 powstał w 2002 roku w połowie okresu eksploatacji, a następnie SA80A3 – pod koniec pierwszej dekady XXI wieku. Najnowszy wariant, L85A3, jest stopniowo wprowadzany do brytyjskich sił zbrojnych. Karabin SA80, produkowany przez firmę Heckler & Koch, strzela standardową amunicją NATO 5,56 × 44.
Z kolei karabin AWM (Arctic Warfare Magnum) jest karabinem wyborowym produkowanym przez brytyjskie przedsiębiorstwo Accuracy International. W dużym uproszczeniu broń ta jest udoskonaloną wersją L96A1, zmodernizowaną między innymi poprzez zastosowanie dłuższej lufy. Karabin snajperski L96 zaprojektowano tak, aby umożliwiać trafienie pierwszym strzałem z odległości 600 metrów i prowadzenie ognia nękającego na dystansie do 1100 metrów.
Masa AWM wynosi 6,8 kilograma, zaś jego długość – 1300 milimetrów. Broń zasilana jest z wyjmowanego magazynka pudełkowego o pojemności pięciu naboi. W brytyjskich siłach zbrojnych oznaczany jest jako L115 kalibru 8,59 milimetra. Jeden egzemplarz kosztuje ponad 20 tysięcy funtów (około 95 tysięcy złotych). Najnowszą wersję A3 po raz pierwszy wysłano do Afganistanu w 2008 roku w ramach Programu Ulepszania Systemu Snajperskiego.
Do L115A3 należał kiedyś rekord długości oddanego strzału. Za jego pomocą brytyjski snajper Craig Harrison zabił dwóch talibów z odległości 2474 metrów w Afganistanie w 2009 roku. Zasilany jest nabojami .338 Lapua Magnum i .300 Winchester Magnum. Co do zasady z AWM stosowany jest celownik optyczny Schmidt & Bender PM II 10 × 42. W zależności od potrzeb zamiennie można stosować celownik Schmidt & Bender PM II 3–12 × 50, 4–16 × 50 lub 5–25 × 56. Zasięg skuteczny wynosi 1100 metrów (.300 Winchester Magnum) i 1400 metrów (.338 Lapua Magnum). Prędkość początkowa pocisku to 915 metrów na sekundę.
Z kolei Accuracy International Arctic Warfare zasilany jest magazynkiem pudełkowym w dwóch odmianach: 8 naboi (kalibru 7,62 milimetra) albo 10 naboi (kalibru 5,56 milimetra). Masa AI AW wynosi 6,5 kilograma, długość – 1180 milimetrów (w tym lufa – 660 milimetrów). Zasięg skuteczny wynosi 800 metrów, zaś prędkość początkowa pocisku to 850 metrów na sekundę. W brytyjskich wojskach lądowych funkcjonuje pod oznaczeniem L118A1. Ponadto znajduje się w uzbrojeniu sił zbrojnych Holandii, Belgii, Irlandii i Francji.
