Leopard 2 to podstawowy czołg niemieckich wojsk pancernych i zmechanizowanych, opracowany przez firmy Krauss Maffei i MAK na początku lat 80. Powszechnie uznawany jest za pierwszy seryjny czołg II generacji. Pierwsze prototypy (16 kadłubów i 17 wież) wyprodukowano w latach 1972-1974. Pod koniec 1979 roku pierwsze 6 sztuk (z produkcji seryjnej pod nazwą Leopard 2AV (Austere Version) trafiło do armii RFN.

Budowa

Znawcy sądzą, iż jest to obecnie najnowocześniejszy czołg na świecie. Łączy w sobie dobry, wielowarstwowo-laminowany pancerz, odporny na strzały, nawet te najnowszej konstrukcji, ze świetnym, 120-milimetrowym działem. Projekt Leoparda 2 powstał już praktycznie w 1970 r. Przedtem wykorzystywano podzespoły z Leoparda 1. W roku 1970 rozpoczęto opracowywanie nowego czołgu. Zakładano, iż nowy projekt ma być pod niemal wszystkimi względami lepszy od pojazdów radzieckich, które wtedy uchodziły za nowoczesne (szczególnie T-72). Leopard 2 miał też być całkowicie odporny na skutki działania sowieckich armat czołgowych 125 mm. W efekcie uzyskano czołg wytyczający nowy kierunek jakości. Seryjną produkcję rozpoczęto w 1979 roku. O sukcesie Leoparda 2 decyduje w znacznej mierze jego opancerzenie. Pancerz można najłatwiej nazwać „Chobham” (bardziej znany pod nazwą „wielowarstwowy-laminowany”). W rzeczywistości jest on odporny na zwykłe pociski kumulacyjne, a przez pociski podkalibrowe z rdzeniami wolframowymi może być przebity z odległości mniejszej niż 1000 m.

Opancerzenie boków, dna kadłuba oraz stropu wieży jest cieńsze i chroni tylko przed odłamkami pocisków armat artyleryjskich oraz przed działaniem dział małokalibrowych. Tylko pancerz boczny przedniej części wieży jest grubszy i może zapobiegać z powodzeniem przed działaniami pocisków armat czołgowych. W Leopardach 2A5 oraz A6 czołowy pancerz wieży i kadłuba otrzymał dodatkowe opancerzenie typu stalowo-kompozytowego. Pancerz Leoparda 2 spełnia obecnie wszystkie wymagania i nadal plasuje się w światowej czołówce. Czołg wyposażony jest w celownik EMES 15 sprężony z laserowym dalmierzem, co w efekcie daje świetny system celowania, z dokładnością do 10 metrów. Ocenia się, że prawdopodobieństwo trafienia podczas postoju wynosi 95%, a w trakcie jazdy 75-85%. Do tak wysokiej noty przyczynia się również wspaniałe działo 120 mm Rheinmetall Rh-120.

Czołg jest zbudowany w układzie: przedział kierowania z przodu (kierowca po prawej stronie), bojowy w środkowej części, a napędowy z tyłu kadłuba. Uzbrojeniem podstawowym czołgu jest 120 mm gładkolufowa armata Rh-M-120 firmy Rheinmetall, wyposażona w osłonę termoizolacyjną i przedmuchiwacz. Wysokoprężny silnik MB873 Ka 501 (niemieckiej firmy MTU) o pojemności 47,6 dcm3 osiąga moc 1100 kW przy 2600 obr/min. Jest to jednostka dwunastocylindrowa w układzie V, wielopaliwowa, czterosuwowa, chłodzona cieczą. Hydromechaniczny układ napędowy HSWL-354 (firmy RENK), szeregowy, z dwuzakresową blokowaną przekładnią hydrokinetyczną, sześciobiegowy z dwoma biegami wstecznymi i bezstopniowym mechanizmem kierowania wykonano w postaci zintegrowanego bloku. Zawieszenie indywidualne zawiera 14 wałków wraz z wahaczami oraz 10 amortyzatorów tarciowych wraz z hydraulicznymi ogranicznikami przemieszczeń kół nośnych (montowanych przy 1., 2., 3., 6. i 7. parze kół nośnych). Kadłub i wieżę wykonano ze spawanych płyt pancernych o zróżnicowanej grubości i geometrii. Wielowarstwowy pancerz czołowy zawiera elementy ceramiczne, zatopione w modułach ze stopów lekkich oraz grubą warstwę z tworzyw sztucznych.

Uzbrojenie

Armata jest stabilizowana w dwóch płaszczyznach za pomocą układów elektrohydraulicznych. Uzbrojenie dodatkowe stanowią dwa karabiny maszynowe (MG3A1) kalibru 7,62 mm. Jeden jest sprzężony z armatą, drugi (przeciwlotniczy) – zamontowany na wieży. Poza tym instaluje się szesnaście (2×8) wyrzutni granatów dymnych. Do strzelania z armaty stosowana jest standartowa amunicja NATO oraz amunicja do zwalczania śmigłowców (tzn. pociski samonaprowadzające na podczerwień lub z zapalnikiem zbliżeniowym i laserowym układem naprowadzania). Część nabojów armatnich (27) znajduje się w regale amunicyjnym obok kierowcy, a pozostałe (15) – z tyłu wieży, w niszy oddzielonej od przedziału bojowego płytą pancerną. System kierowania ogniem FLT2 zawiera: stabilizowany panoramiczny celownik optyczny dowódcy PERI-R17 (firmy Zeiss), stabilizowany celownik główny EMES 15 (firmy KAE), termowizor WBG-X (firmy Zeiss), dalmierz laserowy CE 628 (firmy Eltro), pomocniczy celownik teleskopowy FERO-Z18 oraz układ naprowadzania broni WNA-H22.

Pierwszym zagranicznym użytkownikiem Leopardów 2 została Holandia, która w latach 1982-86 zakupiła 445 sztuk czołgu. Holenderska wersja nosi nazwę Leopard 2 NL i odpowiada niemieckiej wersji A2. Różni się przede wszystkim innym rozmieszczeniem wyrzutni granatów na wieży i holenderską radiostacją. W roku 1994 armia szwedzka podpisała umowę, na mocy której Szwedzi zakupią Leopardy 2 w wersji A5. W Szwecji Leopardy oznaczono jako Strv 122 (różniący się od „zwykłego” A5 dodatkową wyrzutnią granatów po bokach wieży oraz dodatkowym pancerzem na przedzie kadłuba). W roku 1996 zaczęto sprowadzać pierwsze Leopardy do Szwecji. Szwedzi podjęli także zakup używanych czołgów z Niemiec. Takie czołgi oznaczyli Strv 121. W roku 1996 Hiszpania otrzymała 108 Leopardów 2A4. W roku 1998 podpisano kontrakt na dostawę 219 czołgów Leopard 2E (bardzo zbliżonego do niemieckiej wersji A5) z możliwością na zakup kolejnych. Niektóre z tych czołgów mają otrzymać działo o dł. 55 kalibrów, czyli odpowiadające wersji A6.

Leopard 2A6

Jako nową wersję Leoparda 2 należy podać Leoparda 2A6.

Swego czasu próbowano zwiększyć działanie armaty zwiększając jej kaliber do 140mm. Projekt jednak odpadł, ponieważ wymagał zbyt dużych modernizacji pojazdu (a co za tym idzie – funduszy). Nowa armata o długości 55 kalibrów, jeśli chodzi o skuteczność, jest porównywalna z tą z lat 80. (140mm).

Leopard Strv 122

Leopardy oznaczone jako Strv 122, różniące się od A5 dodatkową wyrzutnią granatów po bokach wieży oraz dodatkowym pancerzem na przedzie kadłuba, wygrały konkurs na najnowszy czołg armii szwedzkiej.

Bibliografia:

1. http://pl.wikipedia.org/wiki/Leopard_2
2. http://www.militarium.net/wojska_ladowe/leopard_2.php