„Lach bez konia, jak ciało bez duszy”, mawiały już przed wiekami narody sąsiadujące z potomkami Sarmatów. Kto choć na chwilę przyjrzał się obchodom Święta Kawalerii Polskiej, które w dniach 3–4 września odbyły się po raz pierwszy w Warszawie, ten wie, że w narodzie wciąż tkwi niezwykła, jakby hipnotyczna słabość do konia i etosu kawaleryjskiego. To, że „kawaleria dumą oręża polskiego jest”, wie każdy z nas, gdy jednak chcemy wyjść poza ogólny „kanon” narodowej wiedzy, co w znacznej części równa się romantycznej legendzie, okazuje się, że niełatwo o współczesną literaturę przedstawiającą losy kawalerii II RP.

Uprzedzam nieświadomych, że jest to nie publikacja popularyzująca spektakularną walkę specsłużb z terrorystami, ale poważna praca stanowiąca uporządkowane źródło wiedzy dla Czytelnika interesującego się problematyką bezpieczeństwa, przede wszystkim dedykowana tym, którzy dopiero rozpoczynają poznawania sfery antyterrorystycznej i kontrterrorystycznej.

Rynek wydawniczy w naszym kraju jest dosłownie zalewany pozycjami związanymi z drugą wojną światową; oczywiście nie muszę podawać przyczyn tego stanu rzeczy. Wielka Wojna w polskiej świadomości nie jest nacechowana takim ładunkiem martyrologicznym co na zachodzie. Kiedy my 11 listopada radujemy się z kolejnych rocznic odzyskania niepodległości, w krajach zachodnich symboliczna data zawieszenia walk na zachodnim froncie pierwszej wojny światowej staje się okazją do upamiętnienia żołnierzy poległych w licznych konfliktach ostatnich wieków.

Przywódcy PKWN na spotkaniu ze Stalinem, już w październiku zadali mu takie pytanie: „Warszawa, no przecież takie straty”. A on odpowiedział: „A co to takiego, u nas nie ma miasta większego, gdzie by nie było takich strat. A Stalingrad, a Kijów, a Mińsk?” Wszędzie takie straty. Powiedział nawet coś ohydnego: „To dobrze, wreszcie Polacy poczuli, co to jest wojna, poczuli smak własnej krwi. A wcześniej Armia Krajowa prowadziła politykę stania z bronią u nogi i w ogóle nie pomagała nam w wojnie z III Rzeszą. Wreszcie wojna dotarła i do waszych domów”. Taka była koncepcja Stalina.

Autor postawił sobie za cel definitywne obalenie tak chętnie przytaczanego przez radzieckich (rosyjskich) historyków, a także oficjalnych dziejopisów PRL kłamstwa o niemożności udzielenia pomocy powstańcom przez siły I Frontu Białoruskiego marszałka Rokossowskiego. Żmudna praca i analiza dokumentów przechowywanych w archiwach rosyjskich umożliwiło odtworzenie w pracy rzeczywistego obrazu intencji „sojusznika naszych sojuszników”.

Niestety jak dotąd większość Polaków nie była świadoma, że to właśnie Poznańczycy, nie zważając na niepewną sytuację na granicy z Niemcami, na wieść o zagrożeniu macierzy przez bolszewików pospiesznie wyekwipowali doborowe siły, które miały znamienity udział w pokonaniu Armii Czerwonej. To samo się ma z umundurowaniem – wizerunek hallerczyka kojarzy chyba każdy, a jak się to ma to Poznańczyka?

Jak urodzony i wychowany w sowieckiej Azji Środkowej pół-Uzbek, pół-Rosjanin, major KGB mógł stać się orędownikiem prawdy o Katyniu? Odpowiedź na to pytanie daje Oleg Zakirow, który napisał autobiograficzną książkę „Obcy element”.

Zaznaczam, że nie jest to biografia władcy w sensie klasycznego dzieła. Autorka zaprezentowała inny pomysł na pracę, życie i legendę młodego króla interpretując przez pryzmat działań sławnego ojca, interesów ścierających się grup możnowładztwa, bezustannie intrygujących Krzyżaków, „białej” i „czarnej” wizji tragicznej kampanii antytureckiej i śmierci oraz podnoszonej przez długi czas w różnych zakątkach Europy plotki o cudownym ocaleniu i pokutnej tułaczce kawalera świętej Katarzyny.

Józef Mützenmacher wpisuje się w poczet najbardziej tajemniczych postaci XX-wiecznej Polski. Zawiłość losów tego człowieka sprawia, że na podstawie jego biografii mógłby powstać serial telewizyjny bądź niejeden film kryminalno-sensacyjny. Kim zatem jest osoba, która wodziła za nos nie tylko najbliższe osoby, ale przede wszystkim rozmaite służby bezpieczeństwa?

Mamy słuszne prawo narzekać na niezdecydowanie europejskich rządów w obliczu marszu Armii Czerwonej na zachód. Niemniej jednak, zauważmy, że opieszałość rządzących elit starali się nadrobić ciągnący pod polskie sztandary z najróżniejszych stron świata zaprawieni w bojach ochotnicy, spieszący ratować „wolność naszą i waszą”. Wśród nich znalazł się dwudziestojednoletni Kaarlo Sakari Kurko, zapalony żołnierz i nieprzejednany wróg bolszewizmu.

Książka na pewno wpisuje się w silnie rozwijający się nurt pozytywnego przedstawiania polskich sił zbrojnych. Myślę, że obserwujemy przełom, w końcu zauważamy zmiany zarówno w samym wojsku, jak i w jego wizerunku na zewnątrz. Odchodzimy od „trepowskich” stereotypów na rzecz profesjonalizacji sił zbrojnych.

Któż z nas w dzieciństwie nie bawił się w stratega, dowodzącego rzeszami plastikowych bądź metalowych żołnierzyków, czołgów, samolotów czy też okrętów? Jestem przekonany, iż każdy z nas dzięki nieograniczonej dziecięcej wyobraźni przeobrażał się w młodego Sun Tzu lub Clausewitza, imaginując sobie kampanie wojenne zgodnie z zasadą: „im trudniej, tym lepiej, ale zawsze zwycięsko”.

Znalazła się jednak osoba, która w wyniku splotu wojennych kolei losu stała się jednoosobową angielską misją wojskową i symbolicznym przykładem szczerego oddania Zjednoczonego Królestwa sprawie polskiej.

12 maja 2008 roku zgasła „najjaśniejsza gwiazda na tle okupacyjnej nocy” – Irena Sendlerowa, postać heroiczna, dzięki której możemy z dumą mówić o człowieczeństwie w realiach II wojny światowej. Nie dopuszczam do siebie myśli, iż ktoś z Czytelników nie zna choćby podstawowych informacji o życiu tej niezwykłej kobiety-legendy.

Przyznam, że nieczęsto udaje się znaleźć wśród literatury historycznej książki stanowiące de facto reportaż historyczny, będący esencją wieloletniego i wielowątkowego śledztwa przeprowadzonego przez dokumentalistę „z krwi i kości”, jakim jest autor tej właśnie niezwykłej publikacji – powszechnie znany i ceniony dziennikarz Ryszard Wójcik.

Druga połowa XIX wieku to czas rozkwitu Imperium Brytyjskiego pod rządami królowej Wiktorii. Władztwo brytyjskie obejmowało wówczas 1/5 globu, a cały Stary Kontynent z zafascynowaniem spoglądał za Kanał La Manche, gdzie rozkwitała jedyna w swoim rodzaju epoka wiktoriańska.

Inkwizycja stanowi jedną z najlepiej zbadanych kart historii Kościoła. Co o by niej nie sądzić, trzeba mieć na uwadze, że walka podjęta przez katolickich hierarchów z różnymi heretyckimi odłamami umocniła potęgę Kościoła rzymskokatolickiego. Nasz kraj wobec wydarzeń związanych z inkwizycją na tle chrześcijańskiej Europy raczej przyglądał się postępowaniu na Zachodzie, niekoniecznie naśladując zachód.

To już druga odsłona przygód angielskiego łucznika Thomasa z Hookton, będącego głównym bohaterem „Trylogii Świętego Graala” pióra znanego doskonale fanom powieści historycznej Bernarda Cornwella. Jego historia wpleciona w tło wojny stuletniej nie pozwala obejść się z tą pozycją obojętnie. Wszystkim miłośników beletrystki z uzasadnionym przymiotnikiem „historycznej” czeka kolejna znakomita opowieść angielskiego mistrza pióra.

Korzystam z przyjemnego faktu, iż recenzenckie egzemplarze powieści Bernarda Cornwella wydawane przez różne wydawnictwa trafiają do moich rąk. Dodatkowo jest to pomocne przy ogólnej ocenie książki, gdyż mam sposobność porównania różnych dzieł angielskiego pisarza. Siadając do czytania, byłem świadom rozpoczynającej się przygody, z wielką historią w tle.

Przyznam ,że zelektryzowała mnie, podobnie jak rzesze fanów powieści sensacyjnej, informacja o kontynuacji przygód komandosa Adama Gawlika. „Męska sprawa” zyskała wielki rozgłos w rodzimym środowisku literackim przede wszystkim dlatego, że polski czytelnik „nareszcie” doczekał się historii superbohatera o polskim rodowodzie, na którego, kolokwialnie rzecz ujmując, nie ma mocnych.

We współczesnych relacjach polsko-niemieckich najbardziej drażliwym problemem, o silnym akcencie emocjonalnym, jest sprawa nieuregulowanych kwestii związanych z majątkami pozostawionymi przez repatriowaną ludność niemiecką z terenów na wschód od Odry i Nysy Łużyckiej.

Muszę przyznać, iż mam już serdecznie dość wydawanych w naszym kraju w iście przemysłowym tempie powieści anglosaskich pisarzy o tajemnicach Świętego Graala, Marii Magdaleny, templariuszy czy masonów.

Dziś już powszechnie wiemy, iż nie bez powodu w kręgach niemieckich elit wojskowych rozważano prewencyjny atak polsko-francuski przeciwko rosnącej w siłę dyktaturze Adolfa Hitlera. Wobec istniejącego zagrożenia rozpoczęto w roku 1934 budowę umocnień Ufortyfikowanego Frontu Łuku Odry–Warty (Festungsfront Oder-Warthe-Bogen), mającego wstrzymać przewidywane postępy Wojska Polskiego w kierunku berlińskim.

Zwykle entuzjastycznie podchodzę do każdej recenzowanej książki. Jednak gdy sięgnąłem po tę, miałem mieszane myśli. Szumny tytuł wobec mizernych rozmiarów i objętości musiał ostudzić czytelniczy zapał i wzmóc surowy, recenzencki instynkt. Przez całą lekturę starałem się odrzucić wszelkie uprzedzenia odnośnie „kompleksowych”, a niezbyt obszernych publikacji anglosaskich historyków, niestety sama publikacja mi na to nie pozwoliła.

Mija 70. rocznica zdradzieckiej napaści Związku Sowieckiego na II Rzeczpospolitą, kładącej kres wszelkim nadziejom Polaków na skuteczną obronę niepodległości zagrożonej hitlerowskim najazdem. Symboliczny cios zadany w plecy polskiego żołnierza wywołał traumę, która trwałe wpisała się w narodową pamięć, mimo 45-letniej „amnezji” PRL. Dziś, gdy na nowo odkrywamy tragiczną historię relacji polsko-radzieckich, żądamy rozliczenia wyrządzonych nam krzywd.

Ogłoszona 14 marca 1939 roku, w przededniu wkroczenia żołnierzy Wehrmachtu na terytorium Czech, deklaracja niepodległości Słowacji – republiki narodowej Słowaków, państwa utworzonego na fundamencie upadającej Republiki Czechosłowackiej – była polityczną ułudą.

Nie wszyscy żołnierze armii czechosłowackiej pogodzili się z hańbą 15 marca 1939 roku, gdy ich państwo formalnie przestało istnieć. Ci najbardziej zdeterminowani postanowili walczyć o wolność i swoje dobre imię na obczyźnie. Dla znakomitej większości pierwszym przystankiem stała się II RP.

Udany podbój Polski wzmocnił wiarę Słowaków w rację proniemieckiej polityki prezydenta (od 6 października 1939 roku), księdza Jozefa Tiso. Dla nieznacznej części polskiego społeczeństwa nadszedł czas słowackiego władztwa.

Zbrodnie na jeńcach wojennych bądź ludności cywilnej stały się nieodłącznym elementem prowadzonej przez Rzeszę Niemiecką wojny totalnej. W prowadzonej równolegle z działaniami zbrojnymi wojnie psychologicznej istotną rolę odgrywały miejsca, wydarzenia i postacie stanowiące symbole wojny, które wpływały na ducha bojowego zwykłych żołnierzy.

Zasady bezpardonowej wojny totalnej zainicjowanej na lądzie przyjęły się w czasie II wojny światowej również na morzu. Marynarki wojenne większości uczestniczących w konflikcie państw dopuściły się czynów, które stoją sprzeczności się z zasadami humanitaryzmu i poszanowania praw człowieka w konfliktach zbrojnych.

Przy wyborze lektury często sugerujemy się nazwiskiem autora. Przyznam, że w przypadku prezentowanej pozycji zainteresowało mnie to, iż „legendę i rzeczywistość Wehrmachtu” stara się oddzielić i przedstawić niemiecki historyk.

Odkrycie Nowego Świata przez Krzysztofa Kolumba zrewolucjonizowało dotychczas panujące poglądy na świat. Rozpowszechnieniu się sensacyjnych informacji o odkryciu zamorskich krain niebawem zaczęła towarzyszyć istna żądza pieniądza – słabość cesarzy, królów, kupców, szlachciców, żeglarzy i zwykłych ludzi pragnących wyrwać się z marazmu codziennego życia.

Obchodzimy w tym roku 65. rocznicę wielkiej bitwy o wzgórze klasztorne Monte Cassino – symbol wysiłku i chwały oręża Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Nie może więc dziwić wysyp publikacji dotyczących walk na froncie włoskim.

Przy całej naszej narodowej fascynacji Napoleonem Bonaparte wyraźnie lekceważymy sobie lata 1798-1801, o których sam główny bohater miał rzec po latach: Czas, jaki spędziłem w Egipcie, był najwspanialszy w moim życiu, gdyż był najbardziej doskonały.

Moim zdaniem jest to książka wybitna, niemal obowiązkowa, chociaż nie dla wszystkich, zwłaszcza nie dla zbyt wrażliwych. Brutalność przekazu jest jednak niezbędna dla zachowania realizmu. „Dziesięć kawałków o wojnie” polecam każdemu, kto szuka prawdziwego oblicza czeczeńskiego konfliktu, ale nie tylko.

II wojna światowa naznaczyła naród niemiecki nieusuwalnym piętnem hańby. Wydarzeń z lat 1933-1945 w żaden sposób nie można usprawiedliwić. Tym niemniej Niemcy od lat próbują sporządzić współczesną interpretację losów ich kraju w okresie rządów nazistów. Trudno się dziwić, że niemieccy historycy doszukują się przebłysków szlachetności czy humanitaryzmu w najróżniejszych dziedzinach życia wewnątrz państwa hitlerowskiego.

Józef Stalin pragnął maksymalnie uzależnić od siebie powstające w ZSRR Wojsko Polskie. Gdy ważyła się kwestia obsady najważniejszych stanowisk w powstającej armii, w obrębie zainteresowań dyktatora ponownie znalazł się Karol Świerczewski. Nadszedł odpowiedni czas, aby ten, który przeszło dwadzieścia lat wcześniej wystąpił przeciwko swoim ziomkom, mógł teraz poprowadzić Wojsko Polskie u boku Armii Czerwonej do zwycięstwa nad faszyzmem.

Dzięki życzliwości Wydawnictwa Dolnośląskiego pierwszy raz przyszło mi recenzować kryminał historyczny. Przyznam, że nie ulegam fascynacji tym gatunkiem literatury, ale w przypadku „Białego Rosjanina” zabarwienie historyczne wzmogło moją ciekawość. Autor – Tom Brandby, na co dzień dziennikarz brytyjskiej stacji telewizyjnej ITN – w wolnych chwilach zajmuje się pisaniem powieści kryminalnych. Prezentowany „Biały Rosjanin” w 2002 roku zyskał nominacje do nagrody Ellis Peters za najlepszy kryminał historyczny.

Śmierć Adolfa Hitlera w bunkrze pod Kancelarią Rzeszy w dogorywającym Berlinie oznaczała porzucenie jakichkolwiek nadziei na zwycięstwo. Niemniej jednak wciąż setki tysięcy niemieckich żołnierzy toczyły pozbawioną jakiegokolwiek sensu walkę. Ich przełożeni musieli zakończyć to bezsensowne szaleństwo.

Mogłoby się wydawać, że wraz ze śmiercią Adolfa Hitlera 30 kwietnia 1945 roku przerwana została ciągłość władzy w upadającej III Rzeszy. Niemniej jeszcze w akcie ostatniej woli Führer zadbał, aby rozpadający się kraj miał swoich włodarzy.

3 września 1260 roku w dolinie Jezreel (dzisiejszy Izrael), w pobliżu wsi Ajn Dżalut (Źródło Goliata) została stoczona jedna z najważniejszych bitew w dziejach islamu. Trudno ustalić, jak znaczący wpływ na historię muzułmańskiego świata miała sama bitwa, ale możemy być przekonani, że dzisiejszy status islamu jest pokłosiem rezultatu tegoż starcia.

Batu-chan, wnuk Czyngis-chana władający zachodnim ułusem Imperium Mongolskiego, był niemniej ambitnym władcą niż dziadek. W 1241 roku wedle jego życzenia trzy hordy mongolskie wyruszyły na podbój Europy.

Piechota stanowi rdzeń sił zbrojnych każdego państwa. Co by nie myśleć o niemieckim potencjalne zbrojnym z lat 1933-1945 podstawę potęgi Wehrmachtu tworzyły dywizje piechoty.

Ileż to razy przejeżdżamy lub przechodzimy bez zastanowienia tuż obok niewidocznych świadków minionych wieków – najróżniejszych, prawie niedostrzegalnych zabytków lub ich pozostałości. Trudno sobie wyobrazić, że obiekty o ograniczonych rozmiarach mogą świadczyć o burzliwych, ale niezwykle intrygujących losach minionych pokoleń mieszkańców danej ziemi.

Symbol sporządzony piórem włoskim, a nad wyraz zręcznie wykorzystany jako oręż przez Goebbelsowską propagandę, żyje do dziś w umysłach mieszkańców Europy i w niektórych kręgach ma się (o zgrozo!) dobrze. Co więcej, sami Polacy go podchwycili, starając się przekuć szaleństwo w heroizm.

Przenieśmy się w ostatnie lata XIX wieku. Polski już dawno nie ma na mapach świata, natomiast na Dalekim Wschodzie dochodzi do podobnych wydarzeń, które dotknęły Rzeczpospolitą w wieku XVIII.

Niemiecka agresja na terytorium ZSRR jest jednym z najbardziej fascynujących wydarzeń II wojny światowej. Na temat jej motywów, przebiegu i skutków wypowiedziały się rzesze badaczy II wojny światowej.

Przykład Hiszpanii pokazuje tragedię narodów, których członkowie stali się zakładnikami wyznawanych skrajnych ideologii, gdzie na próżno było szukać szacunku i chęci kompromisu ze stroną przeciwną.

W rozgorzałym na Półwyspie Iberyjskim bratobójczym konflikcie Józef Stalin dostrzegł szansę nie tyle na rozszerzenie władzy proletariatu, co na przejęcie kontroli nad ośrodkami decyzyjnymi strony republikańskiej...

Guernica stanowi w powszechnym odczuciu symbol wojny totalnej – tego uczą nas szkolne podręczniki. Ale czy rzeczywiście nalot przeprowadzony przez niemieckie i włoskie bombowce jest złowrogim preludium do przyszłych bombardowań znanych z czasów II wojny światowej?

Wydawnictwo Naukowe PWN drugi tom z serii „Wielkie tematy” poświęca problematyce współczesnych konfliktów zbrojnych oraz innych zagrożeń dla stabilności współczesnego świata. Z naszej świadomości już dość dawno umknął lęk przed otwartą wojną, którą dziś postrzegamy najczęściej przez pryzmat historii.

W omawianej części poświęconej ideom i ideologiom współczesnego świata autorzy, znani pracownicy naukowi renomowanych polskich uczelni, przygotowali uniwersalny leksykon wiedzy poświęcony szerokim spektrom myśli ludzkiej, która determinuje działalność człowieka, a przez to i obraz rzeczywistości.

Jaki wpływ na bieg dziejów mieli pstrokato ubrani trefnisie, zajmujący miejsce tuż u podnóża tronu władcy? Prawdopodobnie nigdy dokładnie nie ustalimy wagi ich działań. Niemniej chociażby na przykładzie naszej dynastii Jagiellonów możemy być pewni, że nie tylko zabawiali władców i ich dwór, ale również wpływali na ich działalność polityczną, a w konsekwencji losy państwa.

U naszych zachodnich sąsiadów wielkie triumfy święci nowa niemiecko-amerykańska superprodukcja „Walkiria” w reżyserii Bryana Singera z Tomem Cruise'em w roli głównego bohatera – pułkownika Clausa von Stauffenberga. U nas premiera filmu zaplanowana została na 13 lutego tego roku.

Ostatnio na naszym rynku wydawniczym pojawiło się kilka nowości związanych z życiem jednego z kluczowych autorów "Endlösung" - SS-Obersturmbannführerem Adolfem Ottonem Eichmannem. Z pewnością jest to dobra wiadomość nie tylko dla badaczy, ale i dla szerszego grona Czytelników pragnących zrozumieć kulisy odrażającej zbrodni i bliżej poznać osoby ją tworzące.

Wszelkim formom wymiany i transportu towarów nieodłącznie towarzyszy grabież, piractwo, korsarstwo i tak dalej. Nie inaczej przedstawiała się ta mało przyjemna i niezwykle uporczywa kwestia u twórców kolebki europejskiej cywilizacji – antycznych Greków i Rzymian oraz ich mniej lub bardziej cywilizowanych sąsiadów.

USS „Indianapolis”, ciężki krążownik US Navy, po paśmie sukcesów odczuł na własnym pancerzu nową rozpaczliwą broń Cesarstwa Japonii – pilotów kamikadze. Teraz stoi od trzech i pół miesiąca w doku stoczni w Mare Island w San Francisco, gdzie przechodzi gruntowny remont.

W charakterystyce okresu wojen napoleońskich panuje powszechne przekonanie (mam tu na myśli szczególnie naszą cześć Europy) o minimalnym znaczeniu i wkładzie marynarki wojennej w końcowy wynik rywalizacji obozu napoleońskiego z siłami antynapoleońskiej koalicji.

W sukurs naszym oczekiwaniom wychodzi Szymon Wrzesiński, który w swojej pracy pt.: „Tajemnice rycerzy. Życie codzienne śląskich feudałów.” odsłania przed nami mniej znane aspekty życia możnowładztwa polskiego, niemieckiego i czeskiego wspólnie tworzącego niepospolitość średniowiecznego i renesansowego Śląska.

Niewątpliwie wielka batalia, która rozegrała się na polach grunwaldzkich dnia 15 lipca 1410 roku między Zakonem Najświętszej Marii Panny Domu Niemieckiego w Jerozolimie a sprzymierzonymi siłami polsko-litewsko-rusko-tatarskimi, jest w naszej narodowej świadomości największym w dziejach narodu przykładem chwały oręża polskiego.

Niewątpliwie Tony Judt postarał się z perspektywy bocznego, ale wnikliwego obserwatora ukazać nam cały europejski dorobek lata 1945-2005. Na przestrzeni sześćdziesięciu lat nasz kontynent przeszedł metamorfozę. Odczuł chwile goryczy, ale i dumy, szczęścia, ale i smutku.

„Kusza i łuk” jest dziełem podsumowującym dorobek pracy rzemieślniczej autora. Celem powstałego poradnika jest zachęcenie młodych, często pozbawionych technicznego zacięcia młodych ludzi, obawiających się rozwijania zainteresowania łucznictwem.

Potencjalnego czytelnika przestrzegam, aby w chwili wzięcia książki do ręki pamiętał, iż ma ona charakter wspomnieniowy, a nie zaś rzeczowej monografii problemu. Przy lekturze ważny jest więc dystans: pamiętajmy, iż kobiety przedstawiające swoje losy na tle wydarzeń z lat 1944-48 przekazują w relacjach bardzo silny ładunek uczuciowy, co czasami zamazuje obiektywną wizję historii.

W rzeczywistości „Nie było powrotu” jest jedynie zbiorem osobistych przeżyć osiemnastu przedstawicieli ludności wschodnich terenów Rzeszy Niemieckiej, którzy za dyktaturę Hitlera oraz przegraną wojnę utracili własny Vaterland.

W okresie od rozkwitu aż po schyłek średniowiecza angielskie społeczeństwo ciągle domagało się od władców nowych łupieżczych wypraw. W innym przypadku znużona pokojem arystokracja zaczynała szemrać przeciwko sobie, bądź co najgorsze, przeciwko panującemu. Po udaremnieniu jednej antykrólewskiej intrygi król Henryk V – władca bardzo zdolny, a jeszcze bardziej ambitny – postanowił dać możliwość wykazania się w boju, a przy okazji powrócić do zgłaszanych pretensji do francuskiego tronu.

Najważniejsze starcie początków wojny stuletniej rozpoczęło niechybny kres dominacji rycerstwa na polach bitew średniowiecznej Europy. Jak dotąd szlachetnie urodzonym jeźdźcom nie przychodziło do głowy, aby piechota – dotychczasowa „przystawka” na polu bitewnym – mogła zdecydować o losie kampanii.

Pióro autora przenosi nas do roku 1346, gdy konflikt dziedziczny między Francją a Anglią zaognia się na dobre. Bohaterem historii jest Thomas z niewielkiej wioski rybackiej Hookton na południowym wybrzeżu Anglii.

Jest jednak człowiek, dla którego łuk stał się nie tylko pasją, ale i sensem życia. Tą osobą jest Jarosław Jankowski – z wykształcenia filolog slawista, a w rzeczywistości jeden z nielicznych w naszym kraju (ale nie tylko) mistrz wyrobu tradycyjnych drewnianych łuków rodem z wieków średnich.

Obserwując polskie życie społeczne, śmiało mogę zaryzykować stwierdzenie, iż „dzień bez wspomnienia PRL-u można uznać za dzień stracony”.

Dzieje Alexa Kurzem z pewnością wstrząsną Czytelnikiem. To, co odczuwa bohater, jest bardzo złożonym procesem emocjonalnym, więc nie spodziewajcie się, iż pojmiecie wspomnienia bohatera po połowie lektury.

Sięgając po „Wojny...”, otrzymujemy sporą dawkę fachowej wiedzy. Siedem rozdziałów tworzących esencję książki (choć można do nich doliczyć również ciekawy wstęp) uzupełnionych jest przejrzystymi i rzeczowymi mapami, planami bitew, czarno-białymi fotografiami oraz dołączonym na końcu książki „Słowniczkiem terminów wojskowych”, w którym znajdziemy proste, dokładne definicje terminów wojskowych występujących na stronach dzieła.

Niemniej o wiele istotniejszą rolę na tym odcinku frontu odegrali Australijczycy pod komendą gen. Leslie'ego Morsheada. I właśnie ku pamięci ich bohaterstwa powstała recenzowana książka, którą bez wahania mogę nazwać australijską epopeją wojenną.

Symbolicznym miejscem wybuchu II wojny światowej jest dla świata Polska Składnica Wojskowa na Westerplatte, na którą wczesnym rankiem 1 września o godz. 4:45 spadły pierwsze pociski wystrzelone z niemieckiego pancernika „Schleswig-Holstein”. Stosunkowo niedawno rozpowszechniły się losy przygranicznego Wielunia, który na kilka minut przed Westerplatte padł ofiarą bombowców Luftwaffe.

O wielkiej bitwie na belgijskich polach stoczonej w dniach 15-18 czerwca 1815 roku napisano już wszystko co się da, a mimo to kolejni autorzy pod lupę biorą ostatnią wielką bitwę Napoleona Bonapartego.

Przyszło lato, a wraz z nim czas podróży. Wiele osób podobnie jak ja poprzez czytanie lubi sobie uprzyjemniać nie zawsze komfortową podróż. Oczywiście zależy to od gustów literackich, ale stosunkowo najczęściej jest to literatura lekka, odprężająca, o lekkim zabarwieniu sensacyjnym.

Operacje powietrzno - morskie wydają się być domeną dalekowschodniego teatru działań II wojny światowej, dlatego sporym zaskoczeniem może być fakt, iż przełomowe wydarzenie zmieniające oblicze wojen morskich miało miejsce na jakże swojskim dla Europejczyka Morzu Śródziemnym.

Dzięki uprzejmości wydawnictwa Bellona w moich rękach znalazło się prawdziwe studium nad taktyką wojenną czasów starożytnych. Jest to pierwsza część dwutomowego dzieła poświęconemu wojnom okresu starożytności i wieków średnich.

To już moje trzecie spotkanie z dzielnym angielskim wojakiem Richardem Sharpe'em. Chciałbym jednak podkreślić, iż „Tygrys” to pierwsza chronologicznie część przygód tytułowego bohatera cyklu powieści Bernarda Cornwella.

Zanim otrzymałem do ręki niniejszą powieść, spotkałem się z jej tytułem i krótką zapowiedzią w wielu mediach. Po trosze ze względu na padające rekordy sprzedaży samej książki, a po trosze ze względu na zbliżającą się czerwcową premierę w naszych kinach ekranizacji powieści Philippy Gregory.

Dzięki uprzejmości Instytutu Wydawniczego Erica mogłem po raz drugi zetknąć się z losami Richarda Sharpe'a, bohatera serii książek niezwykle popularnego pisarza Bernarda Cornwella. "Łupy" stanowią chronologiczną kontynuację losów tytułowego bohatera.

Podejście pod miasto kosztowało Wehrmacht wiele sił i ludzkich istnień. Choć inicjatywa wciąż należała do najeźdźców to mimo tego Rosjanie szykowali się do desperackiej obrony.

Pamiętnego lata 1942 na stepach południowej Rosji pewne swego siły niemieckiej podzielonej Grupy Armii Południe parły wciąż naprzód. Nie była to powtórka z ubiegłego roku, ale mimo to sukces wydawał się kwestią czasu.

W drugiej połowie lat 20. XX w. Rewolucyjna Rada Wojenna Związku Radzieckiego zwróciła uwagę na potrzebę uzbrojenia Armii Czerwonej w nowy pistolet samopowtarzalny, mający godnie zastąpić cieszące się wielką popularnością rewolwery Nagant wz. 1895.

Wyobraźmy sobie, iż przed naszymi oczami stoi bezbronny czerwonoarmista z lat Wielkiej Wojny Ojczyźnianej. Naszym zadaniem byłoby uzbrojenie go. Co mu dać? Oczywiście pepeszę! Naprawdę trudno przewidzieć inną reakcję.

Słabo interesującym się militariami określenie "Parabellum P 08" nie mówi nic konkretnego, lecz wystarczy abyś szeptem rzekł słowo "Luger", a nasi rozmówcy w mig pojmą o co nam chodzi. Legenda tego pistoletu działa na wyobraźnię wszystkich, którzy mieli styczność z historią niemieckiej armii.

Instytut Wydawniczy Erica postanowił przenieść do naszego kraju jedną z najpopularniejszych serii powieści historycznych na świecie. Jest nim cykl perypetii fikcyjnego, angielskiego żołnierza Richarda Sharpe'a.

Myślę, że nieprzypadkowo właśnie okres Świąt Wielkiej Nocy Dom Wydawniczy REBIS wybrał na wejście na rynek księgarski powieści z akcentem historycznym pt. „Żona Piłata” autorstwa znanej amerykańskiej dziennikarki i pisarki Antoinette May.

Zabrzańskie wydawnictwo "Infort Editions" przedstawia Czytelnikowi szesnastą część serii "Bitwy/Taktyka". Tematem niniejszej publikacji jest mało znany i często traktowany "po macoszemu" epizod polsko- siedmiogrodzko-wołoskiej interwencji w Mołdawii.

Nie da się ukryć, że bitwy morskie mają własną, odrębną specyfikę, która może nieco dziwić "szczury lądowe". Jednak i tu totalny charakter II wojny światowej odcisnął piętno.

II wojna światowa to nie tylko czas kampanii wojennych. O tym, że określamy ją dziś najtragiczniejszym konfliktem w dziejach ludzkości równomiernie zaważyła niespotykana dotąd na taką skalę masowa eksterminacja całych narodów.

Siły powstańcze w chwili podjęcia walki muszą rozwiązać poważny problem dotyczący umundurowania i oznakowania bojowników. Najczęściej muszą improwizować. Nie inaczej było z Wielkopolanami, którzy wieczorem 27 grudnia 1918 roku rozpoczęli walkę z pruskim (niemieckim) zaborcą.

Wojny napoleońskie – epopeja wielkich wodzów, epickich bitew i heroicznych żołnierzy. Czyż może być ciekawsza lektura na długie zimowe wieczory? Właśnie dlatego chciałbym przedstawić Wam dzieło brytyjskiego znawcy tematu Andrew Uffindella pt.

Bezpotomna śmierć ostatniego bawarskiego Wittelsbacha, Maksymiliana III Józefa 30 grudnia 1777 roku spowodowała kolejną rywalizację austriacko - pruską o wpływy wśród państw niemieckich. <h4>Ambicje cesarza Józefa II</h4>Młody cesarz, od 1765 r.

To z pewnością jedna z najciekawszych postaci polskiego średniowiecza. Uosobienie księcia - rycerza - krzyżowca. Poświęcił się dla idei. Mimo, iż to niezwykła postać - stosunkowo niewiele o niej wiemy.

.

Mija trzeci rok Wielkiej Wojny Ojczyźnianej. Szala zwycięstwa wyraźnie przechyliła się już na stronę ZSRR.

Regularnie, co jakiś czas następują napięcia w stosunkach Waszyngton-Moskwa, które elektryzują światową dyplomację.

Po spektakularnych zwycięstwach w Libii oddziały niemiecko- włoskie feldmarszałka Erwina Rommla mknęły przez piaski Sahary w pewności rychłej defilady u stóp egipskich piramid.<h4>Sytuacja aliantów</h4>Ocalałe, choć zdeprymowane resztki VIII Armii w pośpiechu wycofały się do Egiptu.

Wiek XVIII rozpoczął się w Europie od długiej, wyniszczającej wojny o tron hiszpański. Konflikt ten jest podręcznikowym przykładem jak bardzo ważną rolę w ówczesnej polityce zagranicznej odgrywały względy dynastyczne.