Po raz kolejny przychodzi mi recenzować książkę wybitnego specjalisty z dziedziny działań wojskowych w czasie II wojny światowej – Michaela Reynoldsa. Chociaż napisał wiele pozycji o obu stronach konfliktu, póki co Instytut Wydawniczy Erica wydaje tylko poświęcone Waffen-SS (chociaż niedługo powinno się to zmienić).

Pod wieloma względami druga wojna światowa była przełomem, jeśli chodzi o sposób prowadzenia działań zbrojnych. W pełni ukazała wielkie możliwości tkwiące w urządzeniach mechanicznych, które początek miały w czasie Wielkiej Wojny. Przejście na niemal całkowitą mechanizację oznaczało kres jednego z rodzajów wojsk, który do tej pory stanowił znaczącą siłę każdej armii – kawalerii.

Z wielu przyczyn obszar nazywany Bliskim, lub jak wolą Anglosasi: Środkowym Wschodem od lat jest świadkiem ciągłych starć i konfliktów na płaszczyźnie międzynarodowej. Przenikają się tam interesy wielkich mocarstw, trzech wielkich religii monoteistycznych, a także, co oczywiste, interesy wszystkich państw, jakie istnieją na tym obszarze i w jego okolicach.

Cała akcja książki toczy się jednego dnia – 2 maja 1808 roku, kiedy to mieszkańcy Madrytu zbuntowali się przeciwko francuskim okupantom. Zryw nie miał odgórnego przywództwa – była to walka ludu, gdyż zarówno wyższe sfery, jak i zdecydowana część wojsk hiszpańskich pozostała bierna, nie chcąc narażać się na represje ze strony wojsk cesarskich.

Jest to książka jak najbardziej godna polecenia, nie tylko osobom zainteresowanym tematem czy studentom odpowiednich kierunków, ale wszystkim. Wszyscy bowiem mamy na co dzień styczność ze środkami masowego przekazu, a kolejne doniesienia o zamachach i innej działalności terrorystycznej widzimy na ekranie telewizora niemal codziennie.

Po prostu aż do 1989 roku taka książka w ogóle nie miałaby szans się w Polsce ukazać. Jej autorem jest bowiem generał Wehrmachtu Hans von Ahlfen i już chociażby to dyskwalifikowało ją w oczach władz. Nie mówiąc już o tym, że prezentowana przez niego wizja historii, delikatnie mówiąc, odbiega od przyjętej w naszym kraju.

Literaturę faktu, znajdującą się w szerokim polu zainteresowań Czytelników naszego portalu, można z grubsza podzielić na dwie kategorie. W jednej znajdują się książki omawiające dany problem przekrojowo, w szerokiej perspektywie, starające się w miarę możliwości ogarnąć całość danego tematu; tu można jako przykład podać wszelkie książki opisujące poszczególne kampanie drugiej wojny światowej, biografie czy też wiele innych.

Poza krótkimi okresami w swojej historii miasto Gdańsk nie było nigdy portem wojennym. Owszem, przypływały do niego na wizyty okręty różnych państw, jednak były to tylko krótkie postoje. Ze względu na postanowienia Traktatu Wersalskiego i utworzenie Wolnego Miasta Gdańsk odrodzone państwo polskie na bazę marynarki wojennej, musiało przystosować jedno z miejsc na krótkim odcinku wybrzeża przyznanym Polsce.

ORP Orzeł – najbardziej znany polski okręt podwodny. Każdy, kto choć trochę interesuje się historią naszego kraju, z pewnością słyszał o jego wyczynach w czasie drugiej wojny światowej. Chociaż w porównaniu do dokonań niektórych U-Bootów czy okrętów alianckich nie wyróżnił się wielką ilością zatopionych wrogich okrętów, to jego niezwykła wrześniowa epopeja, której najgłośniejszym momentem była ucieczka z internowania w porcie w Tallinie i przedarcie się przez Bałtyk do Wielkiej Brytanii, jedynie z mapami odtworzonymi z pamięci przez jednego z członków załogi, dała okrętowi i załodze stałe miejsce w polskiej historii.

Zgodnie z zamieszczonymi w tomie pierwszym zapowiedziami, na rynku ukazała się druga część „Żelaznych rekinów Dönitza”. Recenzję pierwszego tomu możecie przeczytać w naszym serwisie po kliknięciu w ten link. Mówiąc w skrócie, autor opisał w nim historię powstania, rozwój konstrukcji i budowę okrętów podwodnych typu VII od strony technicznej. Była to typowa monografia sprzętu wojskowego, jakich wiele jest na rynku księgarskim

W szanowanym krakowskim wydawnictwie Znak zapanowała ostatnio moda na wznawianie tytułów wydawanych już wcześniej, a dotyczy to książek, które pierwsze wydania miały jeszcze za czasów Polski ludowej, a więc podlegały ograniczeniom cenzury. Zainteresowani tematem z pewnością wiedzą, że wydawnictwo to wydawało raczej pozycje, które były nie w smak ówczesnym władzom, a więc cenzorskie ograniczenia dotykały je w sposób znaczący.

Pod koniec XX wieku na rynku pojawiły się dwie ważne prace politologiczne, których autorzy przedstawiali swoje wizje przyszłości stosunków międzynarodowych po zakończeniu „zimnej wojny” i rozpadzie Związku Radzieckiego. Chodzi oczywiście o Francisa Fukuyamę i „Koniec historii” oraz Samuela Huntingtona i jego „Zderzenie cywilizacji”.

Wojna jest zła. Chyba nikogo nie trzeba o tym przekonywać. Niesie ze sobą ból i cierpienie tysięcy albo milionów ludzi, którzy najczęściej nie z własnej winy znaleźli się w trybach machiny wojennej. O tym też najczęściej opowiadają książki, które są osobistymi relacjami z czasów wojny – szczególnie tej największej, drugiej światowej.

W książce „Gibraltar i Katyń” w kilku sprawnie napisanych rozdziałach znajdziemy dodatkowe argumenty i dowody świadczące na korzyść tezy postawionej przez Kisielewskiego. Dodatkowe dokumenty, relacje świadków, wspomnienia, słowem: to samo, co w „Zabójcach”, ale nowe bądź w stosunku do poprzednich książek zmodyfikowane, bo na przykład autor dotarł do dokumentu, który rzucił nowe światło na pewną kwestię omówiona już wcześniej. Z tego tez powodu nie polecam czytania tej książki w oderwaniu od pozostałych.

Przeprowadzając dokładną i niezmiernie skomplikowaną analizę moich wcześniejszych tekstów, z pewnością zauważylibyście, że wśród moich recenzji beletrystyki nie ma prawie wcale. Wynika to z tego, że lubię ja czytać, ale nie lubię o niej pisać. Tym razem było jednak inaczej i żeby zdobyć „Niebezpieczny akwen” do recenzji, musiałem włożyć trochę wysiłku, ale udało się. O tym, żeby się o niego starać zdecydowały dwie rzeczy: autor i tematyka.

Tytuł w oczywisty sposób nawiązuje do jednej z najsłynniejszych prac politologicznych końca XX wieku – „Końca historii” Francisa Fukuyamy, w którym autor wieszczył ostateczne zwycięstwo systemu demokratycznego na świecie po tym, jak rozpadowi uległ Związek Radziecki.

Podejrzewam, że niewielu z Was, kiedykolwiek słyszało o tytułowym Ryśku, czyli Stanisławie Aronsonie. Ja zresztą, dopóki pierwszy raz nie zobaczyłem tej książki, też o nim nie słyszałem. Mimo to wydawnictwo Znak zdecydowało się wydać jego wspomnienia w serii Biografie Bohaterów. Czy jest bohaterem? Zapewne, tak samo jak tysiące innych, którzy wstępując do Armii Krajowej i uczestnicząc w powstaniu warszawskim, walczyli z niemieckim okupantem.

Najbardziej płodny obecnie polski autor zajmujący się tematyka morską pisze kolejne książki w godnym pozazdroszczenia tempie. Nie tak dawno temu recenzowałem dla Was jego książkę dotyczącą U-Bootów typu VII, a już ukazała się jego najnowsze dzieło – biografia admirała Józefa Unruga.

Działania wojsk pancernych w czasie drugiej wojny światowej są chyba jednym z najczęściej opisywanych (o ile nie są w ogóle na pierwszym miejscu) w książkach zagadnień dotyczących tego konfliktu.

Podczas gdy my w Polsce najwięcej uwagi poświęcaliśmy w tym roku obchodzeniu siedemdziesiątej rocznicy wybuchu drugiej wojny światowej, to nie jestem przekonany, czy mimo obecności wielu ważnych osób ze świata polityki na uroczystościach w Gdańsku ta informacja przebiła się do powszechnej świadomości społeczeństw zachodnich, a szczególnie Amerykanów.

Centralna Agencja Wywiadowcza jest najbardziej znanym wywiadem na świecie. Pod tym względem nie mogą się z nią równać ani Mossad, który stawia na skuteczność, a nie rozgłos, ani nawet świętej pamięci KGB, które nie miało okazji wedrzeć się na większą skalę do kultury masowej. Powstaje jednak pytanie, czy CIA można uznać za prawdziwy wywiad. Czy nie jest to bardziej potężna instytucja do wszelkich zadań specjalnych zleconych przez rząd USA, a działalność wywiadowcza jest tylko jednym, i to bardzo pobocznym, fragmentem jej działalności. Taki właśnie obraz można mieć po przeczytaniu niniejszej książki.

Chyba nawet ci, którzy historią drugiej wojny światowej na morzu nie interesują się wcale, kojarzą charakterystyczną sylwetkę okrętów podwodnych typu VII. Choć zaprojektowano i zbudowano wiele różnych typów okrętów podwodnych, to za sprawą bitwy o Atlantyk i słynnej taktyki wilczych stad te zapadły w pamięć najbardziej. Zbudowano ich ponad siedemset, stały się więc niemal synonimem U-Boota. Najbardziej chyba obecnie znany polski pisarz zajmujący się tematyką wojennomorską postanowił w najnowszej książce zapoznać Czytelników z tą konstrukcją.

Obchodzimy w tym roku siedemdziesiątą rocznicę wybuchu drugiej wojny światowej. Jest to świetna okazja dla wydawców, aby korzystając z większego zainteresowania ludzi tym tematem, wydać i rozreklamować nowe książki o tej tematyce lub przypomnieć czytelnikom pozycje starsze, które nie straciły na aktualności. Trudno zresztą mówić o utracie aktualności w przypadku książek, które opisują wydarzenia sprzed sześćdziesięciu lat, jednak nie jest to niemożliwe. Wszak badania ciągle trwają, nowe dokumenty wychodzą na jaw, a historia największego konfliktu w historii świata ciągle nie jest do końca poznana.

Widzimy tytuł i właściwie wiemy już wszystko o książce. Z małym uzupełnieniem, że nie chodzi o cały okres światowego konfliktu od jego początku we wrześniu 1939 roku do maja roku 1945, ale jedynie o ten najwcześniejszy jego fragment – wojnę obronną Polski jesienią 1939 roku i okres zaraz po niej, kiedy niemieckie siły zbrojne były zarządca okupowanego terytorium.

Bałkany od wieków pozostają jednym z najbardziej niestabilnych i zapalnych rejonów świata. W Europie chyba nie mają sobie równych. W ciągu kolejnych lat dochodziło tam do zjednoczeń i podziałów, jedne państwa upadały, a na ich miejscu pojawiały się kolejne. Działo się tak właściwie od początku, jak tylko pojawiło się tam pierwsze zorganizowane formy państwowości, a wynikało to ze szczególnego położenia tego regionu, przez który przebiegała granica Wschodniego i Zachodniego Cesarstwa Rzymskiego.

Dzisiaj wszyscy wiemy, czym był komunizm, czy właściwie realny socjalizm, i jakim państwem był Związek Radziecki. Nie trzeba chyba nikomu przypominać wszystkich zbrodni i niegodziwości, jakich dopuściły się w imię światowej rewolucji przywódcy tego państwa. Jednak nie zawsze i nie wszędzie tak było. O ile my mieliśmy to nieszczęście, że z ZSRR mieliśmy bezpośrednią styczność, co na kilkadziesiąt lat zadecydowało o losach naszego państwa, o tyle na zachodzie, a szczególnie w Stanach Zjednoczonych, sytuacja była zupełnie inna. Zwłaszcza w okresie lat trzydziestych i czterdziestych, kiedy to socjalizm jawił się jako nowy, wspaniały ustrój, a ZSRR stał się jednym z głównych zwycięzców nad niemieckim nazizmem.

Nazwisko autora nie powinno być obce pasjonatom II wojny światowej, a szczególnej tego jej apektu, który wiązał się z bronią pancerną. Emerytowany brytyjski generał jest jednym z najwybitniejszych specjalistów, jeśli chodzi o to zagadnienie, ze szczególnym uwzględnieniem działalności jednostek Waffen-SS. Czytelnicy naszego serwisu z pewnością pamiętają jego dwie poprzednie książki, które doczekały się pochlebnych recenzji na naszych elektronicznych łamach. Obecna książka jest kolejną z tej samej serii i stanowi kontynuację „Stalowego piekła”, opowiadającego o walkach I Korpusu Pancernego SS w Normandii w 1944 roku.

Z całą pewnością mogę powiedzieć, że czegoś takiego jeszcze nie czytaliście. Choć książka opowiada historię wojny na Oceanie Spokojnym, to czyni to w sposób, w jaki nikt tego wcześniej nie uczynił. Już sam tytuł wyróżnia się na tle innych pozycji.

Przygotowana przez Adama Jelonka praca stanowi kompendium wiedzy na temat współczesnej Malezji, kraju u nas ciągle jeszcze niezbyt znanego, ale odgrywającego coraz większą rolę w swoim regionie.

Opisywany tom, choć ukazuje się jako czwarty, a w ramach tylko wydawnictwa Inicjał jako trzeci, moim zdaniem powinien ukazać się na początku. Autor porusza w nim bowiem rzeczy, które miały miejsce na długo przed rozpoczęciem drugiej wojny światowej. Cofa się do początków państwa radzieckiego i prowadzi, aż do wielkiej stalinowskiej czystki w końca lat trzydziestych.

Minęło zaledwie pięć miesięcy, od kiedy alianci wylądowali w Normandii, a już stali u bram II Rzeszy. Wydawało się, że po spektakularnych sukcesach uda się zakończyć II wojnę światową jeszcze przed świętami Bożego Narodzenia 1944 roku.

Między wrześniem a listopadem 1944 roku niemieckie fabryki wyprodukowały łącznie 1764 pojazdy pancerne, z których jednak tylko 1371 dotarło do jednostek liniowych. Pozostałe w drodze na front padły ofiarą alianckich nalotów.

Kilkukrotnie na naszej stronie robiliśmy relacje z odbywających się w różnych częściach kraju zlotów pojazdów militarnych. Dwie największe tego typu imprezy to zloty w Darłowie i Bornem Sulinowie. Zapewne wielu z was, podobnie jak i ja, zastanawiało się, skąd ci ludzie biorą te wszystkie wspaniałe pojazdy.

Jak to się stało, że posiadający więcej czołgów niż wszystkie pozostałe państwa świata razem wzięte Związek Radziecki w 1941 roku stanął na krawędzi upadku? Odpowiedzi na to pytanie szuka w swojej książce „Pogrom pancerny 1941” rosyjski historyk Władimir Bieszanow.

Tego autora nie trzeba chyba nikomu bliżej przedstawiać. Jest dziennikarzem i reporterem „Gazety Wyborczej”, który dzięki relacjom z najbardziej odległych i niezwykłych zakątków naszej planety ukazuje odbiorcom swoich artykułów niezwykłe bogactwo i różnorodność świata.

Gdańskie wydawnictwo Finna specjalizujące się w tematyce wojennomorskiej kontynuuje wydawanie książek Samuela Morisona, który w swoim czasie w kilkunastu tomach spisał historię II wojny światowej na Pacyfiku, a jego praca stała się dla US Navy oficjalną historią.

Pod względem merytorycznym czy badawczym nie można autorowi nic zarzucić. Jego analiza jest przeprowadzona bardzo solidnie i porusza niemal wszystkie wątki, które pojawiają się w związku z legendą V-7.

Konflikt na Bliskim Wschodzie stale przewija się w środkach masowego przekazu. Słyszymy o nim od ponad sześćdziesięciu lat, czyli od momentu utworzenie na wschodnim wybrzeżu Morza Śródziemnego państwa Izrael, z którego istnieniem nie mogą pogodzić się zamieszkujący okoliczne tereny Arabowie.

Afganistan – jedno z dwóch głównych miejsc, gdzie Amerykanie wraz z sojusznikami toczą globalną wojnę z terroryzmem. Drugim jest oczywiście Irak, jednak jak się wydaje, środek ciężkości obecnie przesuwa się właśnie do górzystego Afganistanu, a sytuacja nad Eufratem i Tygrysem powoli, bo powoli, ale się stabilizuje. Jak być może niektórzy z Was wiedzą, Polska jest w tej wojnie jednym z najbliższych sojuszników Stanów Zjednoczonych, czego skutkiem jest wysłanie w oba te miejsca niewielkich, ale odpowiadających naszym możliwościom kontyngentów wojskowych.

Dwadzieścia lat temu zakończyła się „zimna wojna”, w czasie której istniało stałe zagrożenia dla światowego pokoju spowodowane perspektywą starcia pomiędzy dwoma blokami. Od tego czasu wiele się jednak zmieniło. Stany Zjednoczone zostały jedynym mocarstwem, a ich konkurent – Związek Radziecki – przestał istnieć.

W dniach 6 i 7 czerwca w podwarszawskiej Góraszce odbył się po raz kolejny międzynarodowy piknik lotniczy. Zgodnie z nazwą nie są to typowe pokazy lotnicze, do jakich jesteśmy przyzwyczajeni choćby przez Radom, Paryż czy Berlin.

Komunizm – jedna z najbardziej zbrodniczych ideologii w dziejach świata. O palmę pierwszeństwa ściga się z niemieckim nazizmem i nie jest w tym starciu bez szans. Pochłonął miliony ofiar i spowodował zacofanie gospodarcze wszystkich krajów, w których był wprowadzany. Na szczęście obecnie ostatnim prawdziwie komunistycznym państwem została już tylko Korea Północna.

Timothy Snyder jest kolejnym przykładem historyka zachodniego pochodzenia, który zajął się badaniem historii naszego regionu, a co za tym idzie, także i naszego kraju. Ponieważ często przy różnych okazjach mówi się, że Polska sama nie jest w stanie się wypromować, głośno i ciekawie opowiadać o swojej historii na Zachodzie, przez co ciągle pozostaje mało znanym tam krajem, a wiele faktów jest tam przeinaczanych lub przemilczanych, powinniśmy cieszyć się, że przynajmniej częściowo te niedociągnięcia są rekompensowane przez zachodnich autorów.

Świat nigdy nie przestanie mnie zadziwiać. Ponad dwa lata temu mieliście możliwość przeczytania w naszym serwisie recenzji książki autorstwa tych samych dwóch panów, którzy widnieją w stopce tego artykułu zatytułowanej „Archiwum Mitrochina II. KGB i świat”. Widzicie to, co ja? Dawno temu ukazał się tom II, a teraz po dwóch latach, wydawnictwo zdecydowało się wydać tom I tej serii.

Minął jakiś czas i oto wydawnictwo Inicjał wydało druga z serii książek „z gwiazdą”. Z czerwoną gwiazdą, dodajmy. Podobnie jak poprzednia – „Czerwony Blitzkrieg” – tak i ta jest autorstwa Władimira Bieszanowa.

Gdyby zaś w „Wojnie pancernej” nie było materiałów źródłowych, powiedziałbym, że to jeszcze jedna książka opisująca chronologiczny przebieg II wojny światowej, ze szczególnym naciskiem na działania formacji pancernych. A tak powiem, że jest to bardzo ciekawa książka pokazująca wojnę od innej, nieznanej szerzej strony, a dodatkowo opisująca chronologiczny przebieg II wojny światowej, ze szczególnym naciskiem na działania formacji pancernych i jest jak najbardziej godna polecenia.

Największą zaletą książki są wspomniane dwa rozdziały poświęcone Sierra Leone i operacjom w Ameryce Południowej. Cała reszta, chociaż też stoi na wysokim poziomie, była już opisywana wielokrotnie, jednak w żadnym przypadku nie jest to wada. „Jednostki specjalne w akcji” pozwalają czytelnikowi zapoznać się z całym spektrum działalności sił specjalnych od tych czysto wojennych, poprzez działania antypartyzanckie, aż po zadania bardziej policyjne czy wywiadowcze.

II wojna światowa na Pacyfiku obfitowała w starcia morskie i powietrzne oraz operacje desantowe. Dziesiątki albo i setki wysepek, na których lądowali Amerykanie w drodze z Hawajów do Japonii, stanowiło pola bitew nieustępliwych Japończyków z godnym siebie rywalem – US Marines.

Aleksander Michajłowicz Wasilewski urodził się 30 września 1895 roku we wsi Nowa Golczycha w obwodzie iwanowskim. Jego ojciec był prawosławnym duchownym, a matka – gospodynią domową, również wywodzącą się z rodziny duchownych. Aleksander był czwartym dzieckiem swoich rodziców, miał siedmioro rodzeństwa.

Urodził się 21 grudnia 1896 roku na terenach obecnej Polski, a ówczesnego zaboru rosyjskiego, we wsi Wielkie Łuki, choć według innych danych: w Warszawie. Jego ojciec, Ksawery Rokossowski, był Polakiem i pracował jako maszynista na kolei, a matka, Rosjanka, Antonina Owsannikowa, była nauczycielką. Wkrótce po urodzeniu Konstantego rodzina przeprowadziła się do Warszawy. W 1905 roku ojciec zmarł i rodzina została bez środków do życia.

Gieorgij Żukow urodził się 1 grudnia 1986 roku w rosyjskiej wsi Striełkowka, na południowy zachód od Moskwy. Jego ojciec był szewcem, a matka robotnicą. Były to ciężkie czasy, więc młody Gieorgij nie miał szczęśliwego dzieciństwa. Już w wieku jedenastu lat został wysłany do Moskwy, do wujka, który był kuśnierzem, aby u jego boku nauczyć się zawodu. Pracował tam dwanaście godzin dziennie, ale pomimo tego znalazł jeszcze czas na czytanie książek, dzięki czemu kontynuował edukację.

SU-85 był dużym osiągnięciem radzieckich inżynierów. W krótkim czasie udało im się stworzyć dobrze opancerzony i uzbrojony pojazd, który był w stanie zwalczać wszystkie typy niemieckich czołgów, a przy tym na tyle szybki i zwrotny, że mógł towarzyszyć w boju czołgom T-34.

ISU-122 był najbardziej uniwersalnym samobieżnym działem pancernym II wojny światowej. Jego konstrukcja pozwalała na realizację całego spektrum zadań: zwalczania broni pancernej, szturmowania miast, wspierania piechoty i czołgów w ataku w ścisłym współdziałaniu z nimi.

Na wschodzie od bitwy na łuku kurskim Wehrmacht znajdował się w odwrocie. W czerwcu 1944 roku zachodni Alianci w końcu otworzyli drugi front w Europie. Połączone ofensywy z obu stron spowodowały, że na początku 1945 roku III Rzesza znajdowała się już w beznadziejnym położeniu. Wielka trójka – Stalin, Roosevelt i Churchill – omawiała już plany dotyczące zakończenia wojny i kształtu powojennego świata. Ustalenia tych panów do dzisiaj budzą emocje, a tak samo było i wtedy, dlatego zdecydowano się ich wszystkich nie ujawniać.

Książka z pewnością zasługuje na zainteresowanie szerszej publiczności, ponieważ w sposób wyważony i dogłębny przedstawia kolejny etap globalnej wojny z terroryzmem, który w innym wypadku możemy poznawać tylko na podstawie często nierzetelnych i nakierowanych na poszukiwanie taniej sensacji, kosztem głębszej analizy, środków masowego przekazu.

Być może ci bardziej zainteresowani poruszaną tematyką nie znajdą dla siebie w tej książce nic nowego, ale z pewnością sposób jej zaprezentowania, a także styl autora sprawią, że wydane na jej zakup pieniądze nie będą stracone. Pozostali z pewnością dowiedzą się z niej wielu ciekawych rzeczy o wydarzeniach sprzed kilku wieków, które ciągle wywierają wpływ na nasz świat.

24 kwietnia 2009 roku to dzień, w którym swoje święto obchodzą jednostki stacjonujące na lotnisku w Królewie Malborskim. Chodzi o 22. bazę lotniczą i 41. eskadrę lotnictwa taktycznego. Z tej okazji na lotnisku odbył się dzień otwarty i każdy chętny miał możliwość zapoznania się z wyposażeniem jednostki.

Dla kogoś interesującego się Napoleonem jest to pozycja obowiązkowa. Dla początkujących, mimo że znajdą tam wszelkie niezbędne informacje, polecałbym na początek może coś lżejszego, bardziej ogólnego na temat tej epoki i może o mniejszej objętości.

Takim przypadkiem jest właśnie książka „Dowódca niszczyciela”, która jest autobiografią jednego z najlepszych – o ile nie najlepszego – japońskich dowódców okrętów tej klasy w czasie II wojny światowej.

„1859 dni Warszawy” jest kroniką, a tytuł odnosi się oczywiście do lat niemieckiej okupacji w czasie II wojny światowej. Nie jest do dziennik, ani wspomnienia autora z czasów, kiedy przebywał w mieście, ale właśnie opracowana przez niego na podstawie archiwalnych źródeł, rozmów i innych materiałów kronika miejskich wydarzeń z tego okresu.

Oddziały specjalne, pomimo tajnego charakteru swoich działań, przeważnie są jednymi z najbardziej znanych w armii danego państwa. Szczególny rozgłos przyniosły im nie tylko spektakularne operacje, które zostały ujawnione, ale przede wszystkim produkty kultury masowej, w szczególności filmy rodem z Hollywood. Prezentowana książka ma na celu przedstawienie historii powstania, ewolucję zadań i taktyki oraz metod szkolenia i wyposażenia współczesnych oddziałów specjalnych.

Jednym z największych osiągnięć ludzkości jest opuszczenie własnej planety i wyjście w przestrzeń kosmiczną. Co prawda na razie dolecieliśmy niedaleko – jedynie na Księżyc – ale dalsze podróże nie są czymś nierealnym. Jednak początki podbijania kosmosu nie były łatwe.

Marcin Ciszewski skorzystał z tego prawa w pełni. Akcja książki rozpoczyna się w roku 2007 w jednostce wojskowej przygotowywanej do wysłana na misję do Afganistanu. Jednak na skutek różnych okoliczności, których nie będę tu przedstawiał, cały wzmocniony batalion wraz z wyposażeniem zostaje przeniesiony w czasie i ląduje 1 września 1939 roku pod Mokrą.

Działania na Pacyfiku w czasie II wojny światowej są jednym z najczęściej poruszanych tematów z historii tego okresu. Trudno się temu dziwić, bo działy się tam rzeczy naprawdę ciekawe: wielkie bitwy morskie całych flot, zmierzch pancerników i objawienie potęgi lotniskowców, walki z przeciwnikiem, który wolał zginąć niż się poddać, niespotykana nigdzie indziej taktyka kamikaze, czy wreszcie jedyne jak dotąd bojowe użycie broni atomowej.

Jednym z największych problemów współczesnej światowej polityki, jest ciągnący się od pół wieku konflikt izraelsko-palestyński. Zapoczątkowany został przez wzmożone żydowskie osadnictwo w Palestynie, a pogłębiony utworzeniem po II wojnie światowej utworzenie państwa Izrael.

Kiedy myślimy o katastrofie morskiej, najczęściej przed oczami staje nam Titanic, który stał się swego rodzaju symbolem wszystkiego złego, co może czekać nas na morzu. Jednak zagadnienie katastrof morskich jest znacznie szersze, a pod względem ilości ofiar przypadek Titanica nie znajduje się nawet w czołowej trójce w historii tego typu zdarzeń.

Jednym z największych problemów świata w XXI wieku jest sprawa międzynarodowego terroryzmu. Stało się to szczególnie jasne po zamachach z 11 września 2001 roku, które stały się symbolem tego niebezpieczeństwa. Powody, jakimi kierują się w swoich działaniach terroryści, są różne, jednak największy rozgłos zdobyły zamachy organizowane przez islamskie organizacje terrorystyczne.

Mimo że „Ostatnia defilada” należy do tego samego cyklu, to pod pewnymi względami odbiega od tego, z czym mieliśmy do czynienia do tej pory. Poprzednie książki koncentrowały się na udowodnieniu tezy autora, jakoby Związek Radziecki szykował się do uderzenia na hitlerowskie Niemcy w lipcu 1941 roku, a który to plan został pokrzyżowany przez niemieckiego dyktatora, kiedy 22 czerwca rozpoczęła się operacja „Barbarossa”.

Temat książki jest określony bardzo ściśle. Jest nim zastosowanie piechoty morskiej do realizacji polityki zagranicznej Stanów Zjednoczonych. Każdy z nas z pewnością zna przykłady amerykańskich interwencji na świecie czy to w obronie swoich, czy też sojuszniczych interesów.

Rok 2009 jest dla Polski szczególny. Jest to dwudziesta rocznica Okrągłego Stołu, ale także siedemdziesiąta wybuchu drugiej wojny światowej oraz dziesiąta polskiej obecności w NATO. Wszystkie te wydarzenia są ze sobą w jakiś sposób powiązane.

Płatowiec SB-2 opierał się na wręgach, czterech dźwigarach i podłużnicach stanowiących bazę, do której osobno przymontowane były skrzydła, dziób i część ogonowa. Samolot wykonany był z duraluminium i miał układ średniopłata.

Półwysep Iberyjski nigdy nie był spokojnym miejscem na mapie Europy. Często stawał się polem, na którym ścierały się wrogie armie. Przebywały i walczyły tam rzymskie legiony, muzułmańskie oddziały dążące do podbicia świata, średniowieczni krzyżowcy, którzy im te plany wybili z głów, oddziały feudalnych władców, a później wojska innych europejskich mocarstw walczących o wpływy w tym regionie Starego Kontynentu.

Frankizmem określa się ustrój polityczny, jaki panował w Hiszpanii w latach 1939 – 1975. Został wprowadzony po wygranej przez siły nacjonalistyczne trzyletniej wojnie domowej i jest ściśle powiązany z osobą wojskowego dowódcy z czasów wojny, a następnie politycznego przywódcy państwa – Francisco Franco y Bahamonde.

Mimo że od parunastu lat nie ma go w sejmie i senacie ani nie sprawuje żadnej innej funkcji związanej z wykonywaniem władzy publicznej, Janusz Korwin-Mikke pozostaje jednym z najbardziej znanych polityków w naszym kraju. Z rzadka występuje w mediach, uaktywnia się przy okazji kolejnych kampanii wyborczych, w których bezskutecznie próbuje przekonać większe grono obywateli do swojego programu.

Państwo jest terminem bardzo wieloznacznym. Może się odnosić do struktury organizacyjnej społeczeństwa, porządkującej za pomocą aparatu administracyjnego działania jednostek i grup na podstawie norm przez siebie ustalonych.

Z przykrością muszę stwierdzić, że w ostatnim czasie ilekroć mam sięgnąć po książkę wydaną przez Bellonę, mam pewne obawy odnośnie poziomu, na jakim została wydana. Z przykrością, ponieważ bardzo to wydawnictwo szanuję, a wydawane przez nie książki w przeszłości przeważnie trzymały wysoki poziom zarówno merytoryczny, jak i redakcyjny.

Podobnie jak poprzednie, tak i tę książkę czytać można osobno i nie traci ona nic ze swojej siły. Co prawda tu i ówdzie znajdują się nieliczne nawiązania i odwołania do poprzednich tomów, ale ich nieznajomość w żaden sposób nie wpływa na rozumienie treści; choć oczywiście warto i z tamtymi pozycjami się zapoznać, w każdej bowiem znajdują się coraz to nowe argumenty na potwierdzenie postawionej przez autora tezy.

Katastrofa jest to tragiczne w skutkach wydarzenie, w którym ktoś ucierpiał lub zginął lub które spowodowało poważne straty materialne, ekologiczne lub społeczne. Szczególne znaczenie ma przy tym ogrom tych skutków, który odróżnia katastrofę od wypadku, który ma zasięg mocno ograniczony.

W krótkim odstępie czasu pojawiły się na polskim rynku wydawniczym dwie książki traktujące o bitwie o Moskwę w czasie drugiej wojny światowej. Według Rodrica Braithwaite’a była to największa bitwa drugiej wojny światowej, Andrew Nagorski posuwa się jeszcze dalej i nazywa ową bitwę największą w historii świata.

Oprócz narracji autora, który w opierał się na odtajnionych po latach archiwach wywiadu brytyjskiego, w książce najdziemy także cytaty z książki napisanej niegdyś przez samego Chapmana. Nie mogła się ona wówczas ukazać ze względu na stale obowiązującą go tajemnicę państwową, a kiedy w końcu zezwolono na publikację, musiała być ocenzurowana, przez co dopiero teraz mamy możliwość zapoznania się z całą jego historią.

Dla typowego wojska podstawowymi rodzajami dywizji w wojskach lądowych są dywizje piechoty, zmechanizowane i pancerne. W obecnych czasach nazwy te są w dużej mierze umowne, ponieważ w nowoczesnej armii dywizja piechoty tak naprawdę jest dywizją zmechanizowaną, poruszającą się w całości pojazdami (transporterami, bojowymi wozami piechoty), a jej siła, szczególnie w obronie, jest niewiele mniejsza niż dywizji pancernej.

W Polsce właściwie wszyscy wiemy, czym był komunizm. Duża, jeszcze ciągle przeważająca, część społeczeństwa wie z własnego doświadczenia, młodsze pokolenie z opowiadań starszych i ze szkoły.

Polskie dzieje często toczyły się tak, że koniecznym było stawanie naprzeciw wroga. Nierzadko znacznie potężniejszego. Wielokrotnie, kiedy polska państwowość nie istniała, a jej ślad był tylko w sercach ludzi, którzy w sytuacji niekiedy beznadziejnej stawali do walki o niepodległość ojczyzny.

W obszarze szeroko pojętej Azji Wschodniej, do której zaliczamy: Chińską Republikę Ludową, Republikę Chińską (Tajwan), Japonię, Koreańską Republikę Ludowo Demokratyczną, Republikę Korei oraz Republikę Mongolską, z powodów historycznych zaszłości, a także pojawiających się współcześnie coraz większych ambicji poszczególnych państw sytuacja bezpieczeństwa militarnego jest bardzo skomplikowana.

Po zakończeniu „zimnej wojny” Rosja już dwukrotnie stawała wobec kwestii rozszerzenia NATO na wschód. Pierwszy raz było to w latach dziewięćdziesiątych i zakończyło się przyjęciem do Sojuszu Polski, Czech i Węgier, a drugi raz miał miejsce na początku XXI wieku i w 2004 roku zakończył się przyjęciem do NATO trzech republik bałtyckich, Rumunii, Bułgarii, Słowacji i Słowenii.

Rebis nie zwalnia tempa. W krótkich odstępach czasu wydaje kolejne książki z serii „Historia”. Tym razem zdecydował się na opublikowanie pracy autorstwa Kennetha Slepyana – wykładowcy na uniwersytecie w Lexington – traktującej o radzieckim ruchu partyzanckim w czasie drugiej wojny światowej.

Co by o ZSRR i Rosji nie mówić, inżynierów i naukowców zawsze mieli doskonałych. Często z powodów systemowych ich umiejętności nie były w pełni wykorzystywane, niemniej jednak państwa te zaliczały i ciągle zaliczają się do ścisłej światowej czołówki, jeśli chodzi o podbój kosmosu.

Ktoś, gdzieś, kiedyś powiedział, że Rosji w całej historii udały się tylko dwie rzeczy, a jedną z nich jest flota. Wybaczcie moją słabą pamięć, ale nie wiem, jaka była ta druga rzecz. Jest to jednak nieważne, ponieważ relacja ta dotyczy właśnie rosyjskiej marynarki, a właściwie muzeum jej poświęconego.

Oto za sprawą Instytutu Wydawniczego ERICA ukazała się druga część trylogii traktującej o wojennych działaniach Waffen-SS. Michael Reynolds – brytyjski generał w stanie spoczynku – tym razem postanowił zapoznać czytelników z historią II Korpusu Pancernego SS. Nie ma w tym zresztą nic zaskakującego, ponieważ pierwsza część dotyczyła, jak łatwo można się domyślić, I Korpusu.

Swoimi poprzednimi książkami Mariusz Borowiak przyzwyczaił nas, że porusza tematy tyleż ciekawe, co bardzo kontrowersyjne. Szczególnie w naszym kraju, gdzie wszystko, co ma związek z walkami o niepodległość czy wojną, jest uważane za świętość i można o tym mówić jedynie z należną czcią i wyłącznie pozytywnie.

Choć w czasach zimnej wojny postrzegane były przez Zachód jako jedność, kraje socjalistyczne nie były identyczne. Choć w wielu kwestiach były oczywiście podobne, to każdy z nich miał swoją specyfikę.

Aż do dwudziestego wieku tak naprawdę żadne wydarzenie nie było prawdziwie światowym. Pierwszym takim w dziejach ludzkości był moment wejścia w życie zawieszenia broni 11 listopada 1918 roku, dzień, w którym skończyła się pierwsza wojna światowa.

Pierwsza połowa lat osiemdziesiątych był to czas, w którym „zimna wojna” ponownie nabrała tempa po dekadzie odprężenia w latach siedemdziesiątych, niekiedy nazywany jest też „drugą zimną wojną”, jako że wybuchła jakby na nowo po dekadzie zbliżenia i względnego spokoju w Europie.

Aby nieco, a właściwie bardzo, rozjaśnić sytuację wokół tajemniczego acz sławnego wenecjanina, Laurence Bergreen napisał książkę, której celem jest nie tylko przedstawienie po raz kolejny historii Marco Polo, ale przedstawienie jej z różnych punktów widzenia, opisując wszelkie sporne kwestie.

Tym drugim przypadkiem jest funkcjonowanie prywatnych firm wojskowych, czyli współczesnego najemnictwa – problemu, który w swojej książce opisał Rolf Uesseler.

Przez wiele lat po odzyskaniu pełniej niepodległości w roku 1989 uroczystości z okazji dnia niepodległości przebiegały zwykle w bardzo poważnej, by nie rzec ponurej, atmosferze. Na szczęście w ostatnich latach sytuacja ulega zmianie na lepsze i coraz częściej ten radosny dzień świętujemy tak, jak czynią to na przykład Amerykanie, czyli właśnie – radośnie.

Wbrew tytułowi nie jest to tylko biografia rumuńskiego przywódcy, który przez niemal ćwierć wieku rządził Rumuńską Republiką Socjalistyczną, a następnie zginął w trakcie rewolucji obalającej stary ustrój, ale historia polityczna całej Rumunii w tym okresie.

Powstało już kilka prac na temat Eichmanna, zajmujących się całościowo nim czy poszczególnymi kawałkami jego życia, ze szczególnym uwzględnieniem porwania i procesu w Izraelu. Najnowsza książka Wydawnictwa Dolnośląskiego prezentuje sprawę od nieco innej strony.

Książka napisana jest bardzo przystępnym językiem, charakterystycznym dla wszystkich pisanych przez Suworowa. Pomimo częstego poruszania się w tematyce wojskowej z pierwszej połowy XX wieku, z kraju, gdzie wszystko było ściśle tajne łamane przez poufne...