W październiku 1939 roku Polska była już pokonana. Hitler mógł skoncentrować się na planach dalszego podboju Europy. Ponieważ III Rzesza ciągle jeszcze znajdowała się w sojuszu z ZSRR, kolejnym celem strategicznym dla Wehrmachtu stała się Francja.

Polski dywizjon myśliwski 303 Kościuszkowski zaliczany jest do najlepszych i najskuteczniejszych jednostek myśliwskich w II wojny światowej. W czasie Bitwy o Wielką Brytanię w 1940 roku zaliczono mu 126 pewnych zestrzeleń (następny najskuteczniejszy był brytyjski 41 Dywizjon z 57 zestrzeleniami).

Polityka wymaga czasem podjęcia trudnych, zgoła pozbawionych głębszego sensu działań, aby móc zrealizować cel nadrzędny. Tak właśnie stało się w przypadku desantu oddziałów kanadyjsko- brytyjsko-amerykańskich w rejonie portowego miasta Dieppe 19 sierpnia 1942 roku.

W publikacjach podejmujących temat II wojny światowej często roztrząsana jest klęska Wehrmachtu pod Stalingradem. Jednak nie trudno się temu dziwić ponieważ wydarzenia te stanowią punkt zwrotny w zmaganiach wojennych. Druzgocąca klęska 6.

Corregidor - kawałek skały wystający z wody u wejścia do Zatoki Manilskiej - z racji swego położenia był strażnikiem stolicy, a tym samym całych Filipin. Na przełomie 1941/42 r.

Polish Fighting Team dołączył do naszego Skrzydła w Bu Grara w Tunezji w dniu 16 marca 1943 roku i osiągnął gotowość bojową następnego dnia, od 25 zaś marca działał na samolotach Spitfire Mk.

28 sierpnia 1942 roku generał Władysław Sikorski wydaje rozkaz sformowania polskiej jednostki komandosów, na razie w liczebności kompanii. Tak zaczyna się geneza powstania pierwszej polskiej kompanii komandosów.

W maju 1944 roku SS- Gruppenführer Hans Kammler z dumą oprowadzał delegację z Berlina po gigantycznych, jasno oświetlonych neonowymi lampami i pomalowanych na biało halach Jaskrawe oświetlenie, nieskazitelna biel ścian nadawała pomieszczeniom charakteru monstrualnego laboratorium.

Po przegranej kampanii wrześniowej na terenie ZSRR znalazło się kilkaset tysięcy Polaków. Cześć z nich została wywieziona już po ataku sowietów na Polskę inni przebywali tam już od czasów carskich, a jeszcze inni po prostu zamieszkiwali tereny zachodniej Ukrainy i Białorusi jako mniejszość etniczna.

Rosjanie bronili Leningradu przez prawie 900 dni. Swoją bohaterską postawę okupili milionem ofiar. Większość zmarła z głodu lub mrozu.