Miłośnicy batalistyki zapewne doskonale pamiętają znakomitą scenę bitwy Rzymian z Germanami, która pojawia się w początkowych sekwencjach hollywoodzkiego hitu „Gladiator”. Owo fikcyjne starcie nawiązuje do prawdziwego konfliktu toczonego w czasach cesarza Marka Aureliusza. Konfliktu, który przeszedł do historii pod nazwą „wojen markomańskich”.

Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie drugiej wojny domowej w Rzymie, a dokładnie walk Juliusza Cezara z wojskami Pompejusza i decydującego spotkania tych wielkich wodzów w bitwie pod Farsalos.

W połowie IV wieku na czarnomorskich stepach pojawili się Hunowie. Ten pochodzący ze wschodnich rejonów Wielkiego Stepu koczowniczy lud na zawsze zmienił oblicze Europy, rozpoczynając tak zwaną wielką wędrówkę ludów. Podporządkowali sobie Alanów i Ostrogotów, Wizygotów zepchnęli na południe, za Dunaj, na ziemie bizantyjskie, a Germanów na zachód i utworzyli potężne państwo rozciągające się od Kazachstanu po Ren i od Bałtyku po Dunaj.

Przez długi czas oba państwa nie wchodziły sobie w drogę, zawiązując często sojusze i przymierza – w latach 509, 348, 306 i 280 p.n.e. Kartagińczycy byli sojusznikami Rzymu w ciężkich wojnach z plemieniem Samnitów, z Tarentem i z Pyrrusem, królem Epiru. Sytuacja zmieniła się jednak diametralnie, kiedy Rzymianie po opanowaniu całej Italii zwrócili oczy ku Sycylii – wyspie, która od dawna w większej części (za wyjątkiem greckiego miasta Syrakuzy) należała do strefy wpływów Kartagińczyków. Ten sycylijski konflikt musiał więc prędzej czy później zostać rozwiązany zbrojnie.

Około 1200 roku p.n.e. Żydzi weszli do ziemi Kanaan, krainy „mlekiem i miodem płynącej”, szybko ją podbili i podzielili pomiędzy dwanaście plemion.

Dzieje wojskowości starożytnego Rzymu zamykają się w okresie kilkunastu wieków. Przez ten czas zmieniała się ona w znacznym stopniu. Przekształcało się uzbrojenie, organizacja armii, strategia i taktyka.

W tym artykule postaram się ukazać życie kobiet w starożytnych światach Greków i Rzymian. Na samym początku zajmę się krótkim scharakteryzowaniem źródeł, z których naukowcy czerpią informacje dotyczące słabej płci.

Sokrates był pierwszym z wielkiej trójki filozofów greckich. Jego nauki zmieniły świat i wpływają nań po dzień dzisiejszy – zapewne byłby inny, gdyby ten człowiek w ogóle się nie urodził.

Starzec odwrócił głowę, gdy usłyszał otwierające się drzwi jego więzienia. Fedon, przyjaciel i wierny uczeń, wszedł do środka. Dołączył do innych przybyłych by pożegnać swojego mistrza. Wszyscy byli poważni, ale starali się ukrywać smutek.

Życie Liwii Drusilli do ślubu z Oktawianem Augustem było naznaczone ironią losu. Potem, jako cesarzowa, pomimo swojej płci, kierowała państwem zza pleców małżonka, by wreszcie osiągnąć cel – osadzenie swego syna na tronie.