Powieść Dariusza Domagalskiego to opowieść o jednej z najbardziej kontrowersyjnych, ale i niezwykłych postaci, która na stałe zapisała się nie tylko na kartach historii, ale i w popkulturze. Autor stara się wyjaśnić, kim tak naprawdę był Vlad Dracula – krwiożerczym wampirem czy może rycerzem broniącym chrześcijaństwa? Okrutnym szaleńcem czy genialnym strategiem?

Największą zaletą powieści Adama Przechrzty jest oczywiście to, że Autor swobodnie czerpie ze swojej niebagatelnej wiedzy. A kluczowym słowem nie jest tutaj „niebagatelnej”, ale „swobodnie”. Wielu pisarzy ma sporą wiedzę w tematach obcych przeciętnemu zjadaczowi chleba, kłopoty sprawia im za to pochwalenie się nią w strawny sposób. Przechrzcie – nie. Nawet kiedy każe jednemu ze swoich bohaterów wygłosić najprawdziwszy wykład, Czytelnik nie odnosi wrażenia, że Autor przynudza. Należy oczywiście wyróżnić tradycyjne już przypisy na ostatnich stronach.

Dlaczego ma znaczenie to, jak postrzegają siebie Koreańczycy? Dlatego że prezentują postawę bardzo podobną do Niemców z czasów III Rzeszy i Japończyków z tego samego okresu, a spowodowanie upadku systemu opartego na poczuciu moralnej wyższości rasy będzie znacznie bardziej skomplikowane niż obalenie komunizmu. Nie stanowi na przykład dla Kim Dzong Ila większego problemu przyznawanie, że na południu istnieje znacznie większy dobrobyt, skoro ludzie tam i tak są nieszczęśliwi „pod amerykańską okupacją”.

Jedną z najlepiej opracowanych części jest rozdział o armii polskiej za Zachodzie i Wschodzie w czasie II wojny światowej oraz armii PRL i Północnej Grupie Wojsk Radzieckich stacjonującej na terenie naszego kraju. Mamy tu schematy, mapy, uzbrojenie i sylwetki najważniejszych postaci. Autor również zadbał o opisanie historii życia gospodarczego i gospodarki okresu PRL i III RP. Przy tej okazji akcentuje ważne pytanie, które może się nasunąć niejednemu Czytelnikowi: dlaczego nie jesteśmy dziś bogaci?

Kiedy przychodzi zmierzyć się z recenzją książki takiej jak ta, napotyka się na nie lada trudność. Niezręcznie jest bowiem wypowiadać się o tego kalibru Autorze, a tym bardziej w jakikolwiek sposób oceniać jego tak bardzo osobiste relacje i przemyślenia. Jednak warto, ba, nawet więcej: trzeba wypowiedzieć o niej kilka słów tytułem komentarza.

Okazuje się, że praca w organizacji humanitarnej jest bardzo dochodowa i mimo że akcje pomocowe prowadzone są w niebezpiecznych czy niegościnnych rejonach, takich pracowników niedogodności dotyczą w bardzo małym stopniu, ponieważ duża część funduszy idzie na zbudowanie odpowiedniego zaplecza czyli hoteli, kortów tenisowych, basenów czy zakup luksusowych samochodów i ochronę. W końcu pomoc można nieść jedynie we właściwych warunkach…

Baza źródłowa wykorzystana w książce może przyprawić o zawrót głowy (wybrana bibliografia to 273 pozycje, z których zaledwie 16 przetłumaczono na język polski). Moorhouse wykorzystał nie tylko relacje powszechnie dostępne i te, które skrywają archiwa, ale także przeprowadził wywiady z ponad czterdziestoma rodowitymi berlińczykami, żyjącymi w tym mieście w latach jego „nazistowskiego rozkwitu” i „nazistowskiej agonii”.

Należy zauważyć, że Autorka w sposób obiektywny i wyważony pisze o konflikcie wśród rodzin katyńskich. Dostrzega istnienie problemu, poprzez zdanie relacji każdej ze stron. Dużym atutem są zdjęcia. Ponad sto fotografii, w większości niepublikowanych, i fotokopie oryginalnych listów jeńców, pisanych z obozu do rodzin, dają Czytelnikowi poczucie autentyzmu „jedyne w swoim rodzaju”.

W powszechnej świadomości Gułag i, szerzej biorąc, cały radziecki system represji kojarzy się głównie z mężczyznami. To oni w przeważającej części byli przymusowymi robotnikami na wielkich budowlach socjalizmu, oni służyli w batalionach karnych, to żołnierze-mężczyźni byli ofiarami czystek w Armii Czerwonej w czasach stalinowskiego terroru. Jednak represje dotykały wszystkich ludzi, a znaczny ich odsetek stanowiły dzieci w różnym wieku. Tym mało znanym problemem zajęła się para naukowców: Cathy A. Frierson i Siemion S. Wileński, którym zawdzięczamy ukazanie się książki „Dzieci Gułagu”.

„Północny sztorm” to rzetelna, barwna i mocna proza, z pełnym rozmachu tłem polityczno-militarno-gospodarczym. Wolff przedstawia niezwykle prawdopodobny scenariusz wydarzeń, realną i przerażającą wizję tego, co czeka świat w obliczu kryzysu gospodarczego. Historia, jaką przedstawia, to uzasadnione połączenie świata rzeczywistego z fikcyjnymi wydarzeniami, spójne i przemyślne. Autor opowiada coś całkiem nieprawdopodobnego w sposób całkiem możliwy, a realistyczny i naturalistyczny obraz, jaki rozpościera się przed nami, działa na wyobraźnię i sieje ziarno wątpliwości.