Druga połowa XIX wieku to czas rozkwitu Imperium Brytyjskiego pod rządami królowej Wiktorii. Władztwo brytyjskie obejmowało wówczas 1/5 globu, a cały Stary Kontynent z zafascynowaniem spoglądał za Kanał La Manche, gdzie rozkwitała jedyna w swoim rodzaju epoka wiktoriańska.

Wojna jest zła. Chyba nikogo nie trzeba o tym przekonywać. Niesie ze sobą ból i cierpienie tysięcy albo milionów ludzi, którzy najczęściej nie z własnej winy znaleźli się w trybach machiny wojennej. O tym też najczęściej opowiadają książki, które są osobistymi relacjami z czasów wojny – szczególnie tej największej, drugiej światowej.

W książce „Gibraltar i Katyń” w kilku sprawnie napisanych rozdziałach znajdziemy dodatkowe argumenty i dowody świadczące na korzyść tezy postawionej przez Kisielewskiego. Dodatkowe dokumenty, relacje świadków, wspomnienia, słowem: to samo, co w „Zabójcach”, ale nowe bądź w stosunku do poprzednich książek zmodyfikowane, bo na przykład autor dotarł do dokumentu, który rzucił nowe światło na pewną kwestię omówiona już wcześniej. Z tego tez powodu nie polecam czytania tej książki w oderwaniu od pozostałych.

Inkwizycja stanowi jedną z najlepiej zbadanych kart historii Kościoła. Co o by niej nie sądzić, trzeba mieć na uwadze, że walka podjęta przez katolickich hierarchów z różnymi heretyckimi odłamami umocniła potęgę Kościoła rzymskokatolickiego. Nasz kraj wobec wydarzeń związanych z inkwizycją na tle chrześcijańskiej Europy raczej przyglądał się postępowaniu na Zachodzie, niekoniecznie naśladując zachód.

To już druga odsłona przygód angielskiego łucznika Thomasa z Hookton, będącego głównym bohaterem „Trylogii Świętego Graala” pióra znanego doskonale fanom powieści historycznej Bernarda Cornwella. Jego historia wpleciona w tło wojny stuletniej nie pozwala obejść się z tą pozycją obojętnie. Wszystkim miłośników beletrystki z uzasadnionym przymiotnikiem „historycznej” czeka kolejna znakomita opowieść angielskiego mistrza pióra.

Korzystam z przyjemnego faktu, iż recenzenckie egzemplarze powieści Bernarda Cornwella wydawane przez różne wydawnictwa trafiają do moich rąk. Dodatkowo jest to pomocne przy ogólnej ocenie książki, gdyż mam sposobność porównania różnych dzieł angielskiego pisarza. Siadając do czytania, byłem świadom rozpoczynającej się przygody, z wielką historią w tle.

Książka Tomasza Szaroty wymyka się prostemu zaszufladkowaniu. Nie jest to ani proza stricte specjalistyczna, ani popularyzacyjna. Wszystko ze względu na oryginalną formę: „Karuzela na Placu Krasińskich” to kompilacja prawie czterdziestu najróżniejszych pod względem gatunkowym (i stylowym) tekstów. Przeważa fachowa, choć pisana ze swadą, publicystyka historyczna. Kilka opracowań ociera się o felieton, kilka innych o esej, jeszcze inne wypadałoby ochrzcić mianem reportażu.

„Chorągiew…” łączy z „Wilczym Legionem” wiele – wiadomo: osoba autora, wydawnictwo – jednak są to książki diametralnie różne. Poprzednio mieliśmy powieść, teraz – zbiór opowiadań. Wtedy pozostaliśmy w czasach względnie współczesnych, teraz – cofamy się do dwudziestolecia międzywojennego.

Organizator masowych deportacji Żydów węgierskich prosto na rampy w Birkenau. Człowiek z za biurka, który wykonywał każdy rozkaz skrupulatnie, czasami nawet nadgorliwie. Zaufany Reichsführera SS do spraw żydowskich. Osoba niewyróżniająca się z tłumu, sprawiająca wrażenie bibliotekarza lub księgowego. Zawsze gotowy do służby, czekający na zadania. Bez rozkazów zagubiony. Adolf Eichmann.

Zapomniane listy z Coetquidan to wbrew pozorom nie tylko zbiór listów polskich żołnierzy, ale także rys historyczny – geneza powstania polskiego obozu we Francji oraz przedstawienie warunków jakie w nim panowały. Nie mogło się także obyć bez przedstawienia postaci Rosy Bailly – osoby, która miała znaczny wpływ na sytuację emigracji polskiej we Francji po I wojnie światowej oraz żołnierzy polskich w czasie II wojny światowej.