Trudno się dziwić, że polskiemu wysiłkowi zbrojnemu w okresie napoleońskim poświęcono w literaturze przedmiotu bardzo wiele miejsca – by wymienić tylko tak monumentalne pozycje jak „Dzieje oręża polskiego w epoce napoleońskiej” Mariana Kukiela, czy „Legię Nadwiślańską” Stanisława Kirkora. Uczestnicy tych wydarzeń pozostawili również bogatą spuściznę pamiętnikarską i epistolarną. W tym kontekście należy więc podziwiać odwagę wydawnictwa Bellona, które zdecydowało się wydać niewielką, 56-stronicową książeczkę ze słynnej serii Osprey.

Mamy rok 2011. „Niewidzialną siłę” rozpoczyna scena przyjęcia dyplomatycznego na bardzo wysokim szczeblu. Tu, na salonach Białego Domu, na oczach prezydenta Stanów Zjednoczonych umiera nagle niejaki Masorin, rosyjski polityk, gubernator Uralskiego Okręgu Federalnego. Wkrótce pojawia się ostateczna diagnoza: trucizna. Masorina zabito kurarą. Nietrudno się domyślić, że zlikwidowali go Rosjanie, a zrobili to w USA, aby wprowadzić zamieszanie i odsunąć od siebie podejrzenia.

Książka ma charakter bardziej albumu niż typowej encyklopedii. Każde hasło jest bogato ilustrowane zdjęciami, szkicami czy rysunkami. W odróżnieniu też od zwykłych encyklopedii zastosowano układ chronologiczny. Na kolejnych kartach przesuwamy się od czasów prehistorycznych przez antyk, średniowiecze, epokę nowożytną po czasy współczesne.

Modę na kryminał retro zapoczątkował Marek Krajewski. Wrocławskie perypetie radcy kryminalnego Eberharda Mocka spotkały się ze świetnym przyjęciem czytelników (także poza granicami kraju) oraz odniosły jak najbardziej zasłużony i gigantyczny – jak na polskie warunki – sukces komercyjny. Dlatego też każdy pisarz, który zdecyduje się osadzić intrygę kryminalną gdzieś przed II wojną światową, choćby nie wiem jak się starał, nie ucieknie od porównań z prozą Krajewskiego.

Autorzy „Wojny trzydziestoletniej” to tercet historyków ze Szwecji i Finlandii. Rzecz jasna, pisząc na nowo historię tej wojny, opisują ją z punktu widzenia swoich krajów, zachowując przy tym godny odnotowania obiektywizm. W pracy liczącej ponad 350 stron oprowadzają Czytelnika krok po kroku od reformacji i konfliktu flamandzko-hiszpańskiego w Niderlandach przez defenestrację praską po przebieg całej wojny, aż do wspaniałego opisu pokoju westfalskiego i następnych czterdziestu lat po nim.

Głównym orężem w drugiej wojnie światowej na froncie wschodnim był czołg. Wzajemna rywalizacja obu stron konfliktu prowadziła do powstawania coraz doskonalszych i potężniejszych konstrukcji. Finalnym momentem było pojawienie się po stronie niemieckiej czołgów Tygrys (Tygrysów Królewskich było zbyt mało, aby brać je pod uwagę), na które Rosjanie odpowiedzieli czołgami ciężkimi serii IS. O nich właśnie opowiada wydana przez Bellonę książka o wszystko mówiącym tytule „Czołg Jozif Stalin”.

Seria „Historia państw świata w XX i XXI wieku” już na stałe zagościła na krajowym rynku wydawniczym i chyba już każdy Czytelnik poszukujący informacji o współczesnych państwach natknął się na charakterystyczne pozycje ukazujące się nakładem Wydawnictwa TRIO.

Za sprawą hollywoodzkiej superprodukcji piraci znowu stali się modni. O ile na ekranie odmalowanie ich barwnego świata nie jest znowuż takie trudne, to przelanie na papier przygód jegomościów z czarnymi przepaskami na oku, z drewnianymi nogami i papugami na ramieniu wymaga pióra autora, którego wyobraźnia i talent sięga daleko za horyzont Morza Karaibskiego. Taką postacią bez wątpienia jest Jacek Komuda.

Wiktor Suworow znany jest powszechnie miłośnikom historii z serii książek poświęconych różnym aspektom II wojny światowej na froncie wschodnim. A to udowadnia, że Związek Radziecki szykował się do ataku na zachód Europy, Hitler zaś uprzedził go tylko o kilka dni, a to pisze odbiegającą od powszechnie przyjętej wersji biografię marszałka Żukowa. Znanych jest też kilka jego prac na tematy zimnowojenne: wywiadu GRU czy interwencji wojsk Układu Warszawskiego w Czechosłowacji. Jednak w czasie wolnym od demaskowania komunistycznej propagandy zajmuje się też pisaniem powieści.

Wielka Historia – pozwólcie, że będę to pisał od dużych liter – przewija się tu tylko w tle, a nawet wtedy często ogranicza się do prowadzonych przez monarchów zabiegów polityczno-matrymonialnych. Jak bowiem powszechnie wiadomo, śluby stanowiły jedno z najpotężniejszych i najchętniej wykorzystywanych narzędzi polityki międzynarodowej.