Książka oparta jest na identycznej koncepcji jak poprzedniczka. Mniej jest tu pracy z suchymi, urzędowymi dokumentami, za to niemal w całości przedstawione są relacje ludzi mających coś wspólnego z interesującym autorów tematem. Oczywiście, co z racji upływającego czasu nieuniknione, część z tych wspomnień autorzy mogli poznać jedynie z archiwalnych dokumentów, jednak ciągle są to zeznania naocznych świadków.

O podbiciu Italii przez germańskich Ostrogotów, a następnie przez ich „kuzynów” Longobardów, z licealnego podręcznika do nauki historii dowiemy się mniej więcej tyle, ile można streścić w trzech słowach: „veni, vidi, vici”. W okresie między upadkiem Rzymu a narodzinami średniowiecznej Europy zieje ogromna wyrwa. Czy z dawnej potęgi po najeździe barbarzyńców nie został kamień na kamieniu, czy może też nowi władcy zaadaptowali na własne potrzeby rzymską spuściznę cywilizacyjną? Tematyką tą w książce „Barbarzyńcy w północnej Italii” zajęła się Dominika Długosz.

Powiem, a raczej napiszę szczerze, że rzadko sięgam po literaturę inną niż historyczna, to znaczy prace naukowe i popularnonaukowe. Z jednym wyjątkiem: jestem absolutnym fanem powieści kryminalnych w stylu retro. Nie ma sensu kolejny raz przypominać polskich klasyków tego gatunku, ponieważ po pierwsze wszyscy zapewne ich znają, a po drugie nie lubię porównywać stylu pisarskiego autorów i ich wizji swoich dzieł.

To już druga w krótkim czasie książka o kompleksie „Riese” z krakowskiego wydawnictwa Technol, jaka pojawia się w naszym serwisie, a to jeszcze nie wszystko. Mimo że recenzje ukazują się w niewielkim odstępie, poprzednio recenzowana książka ukazała się w roku 2008, a ta w roku 2009. Chociaż to też nie do końca prawda. Jak zapewne już zauważyliście, przy tytule jest dopisek o wydaniu uaktualnionym, pierwsze ukazało się bowiem już w roku 2002. Była to wtedy pierwsza pozycja, w której autorzy próbowali usystematyzować całą dotychczasową wiedzę na temat hitlerowskich podziemi.

Najmniej znaną częścią II wojny światowej są działania wywiadów. Rozlokowani przed lub podczas niej agenci pełnili cichą służbę przez wiele lat po jej zakończeniu, co przyczyniło się do jeszcze ściślejszego utajnienia wielu dokumentów, potrzebnych historykom do napisania pełnej i obiektywnej historii II wojny światowej. Ta zasłona milczenia podnosi się wraz z upływem czasu, co inspiruje wielu pisarzy do próby zanalizowania roli wywiadów w tym strasznym konflikcie.

O książce „Podpalić Gazę” było już bardzo głośno, zanim dostałem ją w swoje ręce. Szeroka medialna promocja tej pozycji przygotowywała Czytelnika na coś niezwykłego, coś czemu należałoby poświęcić wyjątkową uwagę w odróżnieniu do wielu książek ukazujących się na rynku.

Chociaż od zakończenia II wojny światowej minęło już ponad sześdziesiąt lat, wiele wydarzeń z czasu największego konfliktu owianych jest mgłą tajemnicy. Z pewnością można do nich zaliczyć budowę przez Niemców ogromnego podziemnego kompleksu w Górach Sowich, który nosił kryptonim „Riese” – Olbrzym. Powstały różne hipotezy odnośnie przeznaczenia tego niezwykłego obiektu. Trzy główne to: wielka fabryka zbrojeniowa, miejsce testowania nowych rodzajów uzbrojenia, przyszłej Wunderwaffe, oraz mająca obecnie najwięcej zwolenników teza mówiąca, że miała to być nowa kwatera główna Adolfa Hitlera, wielu centralnych urzędów III Rzeszy i sztabu niemieckiej armii.

Aby móc się pochwalić interesującym odkryciem przed środowiskiem akademickim i opinią publiczną, trzeba najpierw długo ślęczeć nad materiałami źródłowymi, przerzucić tony ziemi i wreszcie opracować wyniki badań. W takim rytmie mogą minąć całe lata. To oczywiście duży skrót myślowy, ale uświadamiający, że romantyzmu w tym fachu za dużo raczej nie ma. Wie o tym doskonale Justin Pollard, z wykształcenia archeolog i antropolog, a z zawodu pisarz, producent telewizyjny i konsultant historyczny przy filmach i serialach.

Sven Hassel to, zaraz obok “Leona Kesslera”, jeden z najbardziej znanych w Polsce autorów książek pseudohistorycznych opowiadających o II wojnie światowej. Część naszych Czytelników kojarzy zapewne film „Karna kompania”, zrealizowany na podstawie jednej z jego książek. Tym razem autor przenosi nas do Włoch, gdzie członkowie Pułku Pancernego Służby Specjalnej walczą desperacko o utrzymanie Linii Gustawa.

Podobnie jak w części drugiej, tak i tu autor dokonuje krytycznej analizy artykułów prasowych dotyczących Gór Sowich i ich tajemnic, które ukazały się w 1964 roku. Z tym że w części drugiej były to artykuły z pierwszej połowy tegoż roku, a w części trzeciej – artykuły z drugiej połowy. Widać więc wyraźnie, że w sumie oba tomy stanowią jedną książkę i dziwię się, dlaczego nie zostały wydane w takiej formie.