22 czerwca 1940 roku Francja podpisała zawieszenie broni. Jedynym nieokupowanym państwem w Europie Zachodniej, toczącym walkę z Hitlerem, została Wielka Brytania. Miało to duże znaczenie z politycznego punktu widzenia, lecz militarnie Anglia była prawie bezbronna.

Działaniom piechoty w pierwszej połowie drugiej wojny światowej często towarzyszył huk różnego rodzaju lekkich lufowych broni przeciwpancernych, przenoszonych i obsługiwanych przez żołnierzy piechoty. Według przedwojennych założeń przyjętych w wielu armiach to na nich miał spoczywać główny ciężar osłony piechoty przed siłami pancernymi przeciwnika. Jednak już po roku wojny okazało się, że większość z nich jako broń przeciwczołgowa jest właściwie bezużyteczna. Konstruktorzy głowili się nad stworzeniem nowych broni, a żołnierze szukali nowych zastosowań do znajdujących się w ich rękach Panzerbüchse, Boysów i innych podobnych konstrukcji.

W chwili, gdy podczas II wojny światowej zadebiutowała przenośna broń przeciwpancerna, piechota stała się zdolna walczyć z czołgami. Po 1945 roku rozwój typu broni przeciwpancernej przebiegał dwutorowo – rozwijano i ulepszano lekkie granatniki przeciwpancerne, dla których wzór stanowił niemiecki panzerfaust, ale projektowano także inną odmianę przenośnej broni przeciwpancernej: pociski kierowane (w skrócie ppk).

Obecnie stoją przed nami ogromne szanse rozwoju gospodarczego, kulturowego, społecznego oraz w innych sferach. Niestety w związku z szerszymi perspektywami postępu pojawiają się również zagrożenia, które każde państwo próbuje wyeliminować. Jak ujęte zostało w Strategii Bezpieczeństwa Narodowego, zapewnienie niepodległości, nienaruszalności terytorialnej, wolności, bezpieczeństwa, poszanowania praw człowieka i obywatela, a także zachowanie dziedzictwa narodowego oraz ochrona środowiska naturalnego w warunkach zrównoważonego rozwoju jest niezbędnym podłożem funkcjonowania państwa i obywateli.

Każda z osób interesujących się historią II wojny światowej prędzej czy później natrafi na pojęcie Wunderwaffe, czyli „cudownej broni”. O ile przetłumaczenie tego terminu jest banalnie łatwe, to określenie treści, jaka się za nim kryje, już nie. Jasny jest cel tworzenia konkretnych konstrukcji, a także przyczyny ich sukcesu lub porażki, jednak ich zaliczenie do grupy „cudownych” jest nad wyraz uznaniowe.

M109A6 Paladin to niewątpliwie jeden z najlepszych systemów artylerii samobieżnej na świecie. Łączy precyzję i siłę ognia z mobilnością, szybkością reakcji i dostosowaniem się do szybko zmieniającej się w warunkach współczesnej wojny sytuacji.

SU-85 był dużym osiągnięciem radzieckich inżynierów. W krótkim czasie udało im się stworzyć dobrze opancerzony i uzbrojony pojazd, który był w stanie zwalczać wszystkie typy niemieckich czołgów, a przy tym na tyle szybki i zwrotny, że mógł towarzyszyć w boju czołgom T-34.

ISU-122 był najbardziej uniwersalnym samobieżnym działem pancernym II wojny światowej. Jego konstrukcja pozwalała na realizację całego spektrum zadań: zwalczania broni pancernej, szturmowania miast, wspierania piechoty i czołgów w ataku w ścisłym współdziałaniu z nimi.

Przypuszczalnie żaden inny wynalazek militarny nie jest równie mocno związany z epoką starożytności jak rydwan bojowy. W swoim artykule przedstawię jego rozwój i funkcje bojowe od początku III tysiąclecia p.n.e. do około X wiek p.n.e., kiedy to powoli kończy się epoka rydwanów.

Tiger I okazał się maszyną potężną, niezwykle groźną i długo niemającą godnej konkurencji wśród przeciwników. Jednakże miał też liczne wady: słaby i awaryjny silnik, ogromne zużycie paliwa, niezadowalająca mobilność i manewrowość, wreszcie zbyt mała liczba pojazdów.