Ostatnie lata charakteryzują się głębokim dynamizmem zmian w taktyce oraz technice wojskowej, mających na celu jeszcze pełniejszą automatyzację i unowocześnienie systemów walki. Rewolucyjny wręcz rozwój technologii doprowadził do gwałtownego wdrażania nowych systemów dowodzenia i kierowania oraz rozpoznania pola walki, a także broni precyzyjnej. Wprowadzanie nowej techniki wojskowej wpływa na zmiany struktur i organizacji sił zbrojnych, a w rezultacie na ewolucję koncepcji prowadzenia operacji.

Doświadczenia ze współczesnych konfliktów zbrojnych wykazały, że aby uzyskać przewagę nad przeciwnikiem, należy skoordynować wysiłki różnych rodzajów wojsk. Tempo prowadzonych działań musi przewyższać możliwości reakcji przeciwnika, a jego siły i środki powinny być rażone na całej głębokości ugrupowania. Z tego powodu w ostatnim okresie, w jednostkach wsparcia ogniowego, w tym głównie artylerii większości nowoczesnych armii świata, dokonano wielu zmian organizacyjnych i zmniejszając stany etatowe, dąży się jednocześnie przez odpowiednią modernizację sprzętu, do spotęgowania siły ognia celem zapewnienia jednostkom walczącym skutecznego wsparcia ogniowego.

Historia konstrukcji

W latach siedemdziesiątych poprzedniego wieku Amerykanie zdali sobie sprawę, że Układ Warszawski posiada miażdżącą przewagę w kwestii mobilnej artylerii rakietowej. Postanowiono więc wdrożyć własny projekt na wysoce mobilną wyrzutnię rakiet. Na bazie wozu M2 Bradley opracowano więc transporter M 933 który został wykorzystany jako transport MLRS-a (skrót od: Multiple Launch Rocket System - wieloprowadnicowy system rakietowy).
Prototypy 227 mm samobieżnej polowej wyrzutni rakiet MLRS został zbudowany pod koniec lat siedemdziesiątych W pracach konstruktorskich obok Stanów Zjednoczonych, uczestniczyły również: Wielka Brytania. Niemcy, Francja i Włochy, a także inne państwa. Głównym wykonawcą systemu rakietowego ze strony amerykańskiej była firma Vought Corporation, obecnie Loral Vought Systems.W 1983 roku broń wprowadzono do uzbrojenia armii amerykańskiej a pierwsze systemy wykonane w kooperacji europejskiej powstały pod koniec 1989 roku.
Oprócz 850 MLRS w armii amerykańskiej 63 sztuk użytkuje Wielka Brytania, 150 Niemcy, 55 Francja, 24 Włochy, 22 Holandia, 48 Izrael oraz Norwegia, Grecja, Turcja, Korea Południowa, Dania i Japonia. Samobieżna polowa wyrzutnia rakiet MLRS została użyta w wielu konfliktach głównie regionalnych. Użyto ją podczas operacji „Pustynna Burza” a także w operacji wyzwalanie Iraku, a także działań amerykańskich w Afganistanie. Została ona scharakteryzowana jako produkcja sprawdzona, lecz z założeniem że będzie poddawana przy tym procesowi ciągłego unowocześniania. System MLRS przeszedł swój chrzest bojowy w czasie operacji „Pustynna burza”.
Siłę ognia zestawów MLRS dodatkowo zwiększa możliwość szybkiego przeładowania wyrzutni z wozów amunicyjnych. Ciągle trwające prace nad przyspieszeniem procesu wypracowywania nastaw do strzelania. Aby skrócić czas przebywania na stanowisku startowym, w nowej odmianie wyrzutni M270A1 wprowadzono zmodernizowany komputer kierowania ogniem z rozszerzoną pamięcią operacyjną. Zastosowanie komputera umożliwia wypracowanie danych do strzelania w czasie zaledwie 16 s, co wydatnie skraca czas od zajęcia stanowiska startowego do otwarcia ognia. Temu samemu celowi służy także poprawiony układ nawigacyjny wyrzutni z zamontowanym odbiornikiem GPS. Układy nawigacyjne dwóch dowolnych wyrzutni mogą wymieniane ze sobą informacje, co umożliwia bardzo precyzyjne określenie kierunku ustawienia wyrzutni, z wykorzystaniem obliczenia położenia z dwóch odbiorników GPS oddalonych od siebie co najmniej o 50 m.
Wyrzutnia MLRS nie jest już jedynym zestawem rakietowym w Siłach Zbrojnych Stanów Zjednoczonych. Formułowane nowe zasady prowadzenia działań wpłynęły bowiem na potrzebę opracowania lekkiego, najlepiej kołowego, ruchliwego ośrodka wsparcia ogniowego, dysponującego jak największą siłą rażenia. Dla wyższej od MLRS-a mobilności stworzono kołowy zestaw rakietowy HIMARS, będący nie konkurentem lecz alternatywą dla MLRS-a.
Co do pełnego wykorzystania MLRS-ów jako mobilnych baterii artylerii rakietowej przykładem może być operacja „Pustynna Burza” przeprowadzona w roku 1991 przez Amerykanów.
Do wyżej wspomnianej operacji amerykanie zaangażowali artylerię dwóch korpusów oraz siedmiu dywizji. Stanowiło to w sumie 1035 środków ogniowych. W dywizji zmechanizowanej armii USA etatowo znajdowała się brygada artylerii w składzie: bateria MLRS wsparcia ogólnego oraz trzy dywizjony artylerii lufowej wsparcia bezpośredniego, które z reguły były podporządkowane brygadom zmechanizowanym.

Bateria MLRS była doskonałym narzędziem do wykonywania przeciwuderzeń ogniowych, jednak w trakcie walk okazało się, że pododdziały artylerii nie są w stanie wykonywać swych zadań bez przerwy na odpoczynek obsług oraz uzupełnienie materiałów. Realizując założenie, że artyleria nigdy nie pozostaje w odwodzie, dywizyjna bateria MLRS była po prostu przeciążona zadaniami. Dlatego już w 1991 r., na czas prowadzenia działań bojowych, przydzielano dywizjom dodatkowe baterie MLRS. Z uwagi na wynikłe problemy, po zakończeniu konfliktu w 1991 r., pojawiły się koncepcje wprowadzenia na szczeblu dywizji zamiast baterii, dywizjonu MLRS.