Bitwa o Stalingrad

Drodzy Czytelnicy! Rzucamy Was w wir walk w Stalingradzie. Poniżej wylistowaliśmy dla Was kilkanaście artykułów związanych tematycznie z bitwą o Stalingrad.

Historia:

• Na Stalingrad marsz!. Pamiętnego lata 1942 na stepach południowej Rosji pewne swego siły niemieckiej podzielonej Grupy Armii Południe parły wciąż naprzód. Nie była to powtórka z ubiegłego roku, ale mimo to sukces wydawał się kwestią czasu. Choć priorytetowym zadaniem dla tychże formacji było zajęcie roponośnych pól Kaukazu, to aby przekształcić to w strategiczny sukces, należało ubezpieczyć północną flankę, której opoką wydawało się miasto szczycące się wówczas imieniem Józefa Stalina.


• Stalingrad. Wróg u bram, czyli Niemcy w natarciu. Choć inicjatywa wciąż należała do najeźdźców to mimo tego Rosjanie szykowali się do desperackiej obrony. Niniejszy artykuł obejmuje okres od końca sierpnia po połowę listopada, gdy oddziały niemieckie posuwały się ku Wołdze, a świat zapierał oddech.


• Zdobyć-obronić za wszelką cenę. Psychologiczna rola bitwy stalingradzkiej 1942–43. Obrona-zdobywanie Stalingradu było psychologicznym zwrotem akcji dla armii niemieckiej, która zaczęła wątpić w decyzje dowództwa i ideę, dla której przyszło jej ginąć. Bitwa przerodziła się bowiem w rzeź, bezsensowną, gdyż nigdy by do niej nie doszło, gdyby miały miejsce inne decyzje władzy zwierzchniej

Sprzęt:

• Historia pistoletu maszynowego Szpagina (PPSz) . Gdy ze względu na nieprzerwany rajd niemieckich zagonów w głąb kraju, pospiesznie przenoszono zakłady, fabryka z Zagorska znalazła nową siedzibę w Wiatskich Polanach (obwód kirowski), które stały się „zagłębiem” pepesz.


• Parabellum Model 1908 (P 08) - Luger. Legenda tego pistoletu działa na wyobraźnię wszystkich, którzy mieli styczność z historią niemieckiej armii. Do dziś kojarząc sylwetkę oficera Wehrmachtu intuicyjne "zaopatrujemy" go w ten niezwykły pistolet, wymarzone trofeum dla żołnierzy koalicji antyhitlerowskiej, a dziś nie lada gratkę dla kolekcjonerów.


• Tokarew TT. Droga „Tetetki” na militarny Olimp nie była łatwa. Konstrukcja musiała się sporo „napracować”, aby stworzyć swą markę. Trzeba również dodać, że nie obyło się bez przychylności losu.


• Ju-52/3m na wojnie. Masywny i kanciasty Ju-52/3m, którego służba w charakterze pierwszego bombowca sekretnej jeszcze Luftwaffe na początku drugiej wojny światowej przeszła do historii.


• Bombowiec Petlakow Pe-2. Pe-2 był najliczniej produkowanym radzieckim bombowcem w czasie drugiej wojny światowej. Uczestniczył w walkach na wszystkich frontach, wypełniając zadania bombowe, rozpoznawcze, a nawet do pewnego stopnia myśliwskie.


• Karabin Mosin wz. 1891. Karabin ten wprowadzony do uzbrojenia wojsk już w 1891 roku okazał się bronią w pełni odpowiadającą ówczesnym wymaganiom pola bitwy, dzięki czemu Rosja nie musiała przezbrajać przez dłuższy czas swojej piechoty w indywidualną powtarzalną broń strzelecką, a nawet nie maiła potrzeby jej gruntownie modernizować.

Biografie:

• Gieorgij Żukow


• Konstanty Rokossowski


• Aleksander Wasilewski


• Erich von Manstein


• Friedrich Wilhelm Ernst Paulus


• Wasilij Iwanowicz Czujkow

Felietony:

• Żukow – wybawca Stalingradu?. Istnieje wiele poszlak i dowodów na to, że większość osiągnięć Żukowa powstała tylko w jego własnym umyśle, a następnie była podtrzymywana przez radziecką propagandę w ramach kultywowania mitu wielkiej wojny ojczyźnianej.


• Herman Göring a Stalingrad. Wielokrotnie miłośnicy historii XX wieku zastanawiali się jak potoczyłyby się dalsze zmagania wojenny gdyby nie „Stalingrad” Ja natomiast postaram się przedstawić głównego winowajcę tych wydarzeń.

Bitwa pod Stalingradem - streszczenie informacji

Po kilkukrotnym przesuwaniu terminu ofensywy niemieckiej, w lecie 1942r. nadszedł właściwy moment. Pierwsze etapy bitwy o Stalingrad rozpoczęły się na obszarze Ukrainy, od lipca do września 1942r. Z chwilą nastania lata warunki do walki stały się dogodne. Nie było opadów deszczu, więc błota na Ukrainie wyschły i nastał upał. Wtedy warunki do przemieszczania się były dużo lepsze niż o innych porach roku. Dalsze etapy ofensywy niemieckiej rozgrywały się już w głębi ZSRR.

Stalingrad jest miastem leżącym nad brzegiem Wołgi, dawniej nazywany był Carycynem, został założony w XVI w., kiedy Iwan Groźny zdobył tamte ziemie. Stalingrad rozwinął się znacznie pod koniec XIX w., kiedy to zaczęto wydobywać ropę naftową i transportować ją Wołgą. Przed II Wojną Światową przemysł ciężki w Stalingradzie został zmieniony na przemysł zbrojeniowy. Miesięcznie z jednej fabryki wyjeżdżało ok. 250 czołgów. Rocznie przez Stalingrad przechodziło 9mln. ton ropy naftowej. W mieście znajdowały się dwa dworce kolejowe zarówno dla ludzi jak i do transportu materiałów i surowców. Pierwszy tzw. Stalingrad I, leżący w centrum i Stalingrad II na południu miasta. W dalszych etapach walk o Stalingrad dworce te były obszarem zażartych walk.

Stalingrad był jedynym miastem na drodze Niemców, na tyle silnym i dobrze zaopatrzonym, że był w stanie ich zatrzymać i całkowicie zniszczyć. Stalingrad stał się grobem dla żołnierzy niemieckich. Gdyby nie Stalingrad Niemcy posunęliby się dalej w głąb Związku Radzieckiego, panowaliby praktycznie nad całym ZSRR i mieliby nieograniczone źródło do ropy naftowej. Jednak to się nie stało, Niemcy nie byli przygotowani na długie walki podczas zimy. Walki w Stalingradzie były bardzo trudne dla Niemców, z powodu nietypowej zabudowy mieszkań. Wąskie, czworokątne kwartały domów, długie i proste główne ulice oraz krótkie ulice poprzeczne, schemat ten ułatwiał później budowanie barykad oraz zwiększał skuteczność prowadzenia ognia, jednak, gdy wróg zająłby wzniesienia nad miastem, mógłby wtedy kontrolować wszystkie ulice miasta i uniemożliwiać poruszanie się przeciwnika w mieście. Rosjanie poza tym byli na swoim terenie i doskonale znali rozkład ulic i budynków.

Hitler za wszelką cenę chciał zdobyć pola naftowe, które znajdowały się na Kaukazie. Ropa naftowa była podstawowym paliwem Radzieckiego przemysłu. Ropę do całego Związku Radzieckiego transportowano barkami transportując je na północ, rzeką Wołgą. Hitler wydał, więc rozkaz zablokowania Wołgi. Rozkaz zablokowania rzeki był jednocześnie połączony z rozkazem odłączeniem Stalingradu z roli centrum przemysłowo - przewozowego. Wykonanie tego rozkazu przypadło 6 armii (elitarny związek operacyjny). 6 armia już wcześniej była przydzielana do tak szalonych zadań m. in. do inwazji na Wielką Brytanię i zdobycie Gibraltaru.

Podczas walk o Wołgę i pola naftowe, zginęło ok. 650.000 tys. żołnierzy. Po stronie Radzieckiej walczyła 62 armia generała Czujkowa, która potem pod nazwą 8 armii zdobyła Berlin. W walce o Stalingrad brali także udział snajperzy, którzy w dużym stopniu zmieniali przebieg walk. Snajperom pomagało w tym ukształtowanie terenu, ruiny po zburzonych budynkach, rozkład szerokich ulic. Snajperzy prowadzili walki zazwyczaj w dwuosobowych grupach, najczęściej wybierali oni trzy lub cztery punkty obserwacyjne, które w miarę rozwoju akcji zmieniali. Bardziej doświadczeni poruszali się tylko sami, nie zmieniając swej pozycji przez wiele godzin będąc w bezruchu. Musieli wiele się natrudzić żeby oddać ten jedyny strzał.

Od czerwca 1942r. do walki o Stalingrad wysłano 22 dywizje w sile 364 tys. żołnierzy. W kotle Stalingradzkim okrążonych było ok. 270 tys. żołnierzy, jednak liczba poległych, okrążonych, wziętych do niewoli nie jest dokładnie znana. Do 24 Grudnia 1942r. samolotami ewakuowano ze Stalingradu ok. 34 tys. żołnierzy i innych specjalistów. Do niewoli Radzieckiej wzięto 168.000 tys. żołnierzy niemieckich. Z pola walki zebrano 46.700 tys. radzieckich żołnierzy i 146.300 tys. niemieckich. Po zakończeniu walk na terenie Stalingradu, z domów mieszkalnych i budynków infrastruktury zostały same ruiny. Sieć wodna, kanalizacyjna i elektryczność została całkowicie zniszczona. W chwili wybuchu wojny Stalingrad liczył 467.000 tys. mieszkańców. W skutek napływu uchodźców z terenów Ukrainy liczba ta wzrosła do ok. 600.000 tys. osób. W wyniku bombardowania, prowadzenia ostrzału, przymusowych prac, itp. zginęło łącznie ok. 110.300 tys. mieszkańców Stalingradu, a ewakuowano na drugą stronę Wołgi ok. 120.000 tys. osób.

Bitwa o Stalingrad była największą bitwą II Wojny Światowej. Zatrzymała dalszy pochód Niemców i pozwoliła na utworzenie frontu wschodniego. Po obu stronach konfliktu były mniej więcej równe siły. Jednak świadomość, że walczono o miasto nazwane na cześć Stalina pozwoliło Rosjanom zwyciężenie wroga i uratowanie Europy od dalszych sukcesów Hitlera.

Bitwa o Stalingrad jako dramat wojenny

Temat Bitwy o Stalingrad nie pozostał niezauważony przez przemysł filmowy. Dotychczas fani filmów wojennych mieli możliwość obejrzenia dwóch produkcji: "Stalingrad" oraz "Wróg u bram".

"Stalingrad". Schyłek lata 1942r. Żołnierze batalionu szturmowego Wermachtu Fritz Reiser i Manfred Rohleder odpoczywają na Riwierze Włoskiej po trudach kampanii zbrojnej w Afryce. Urlop nie trwa jednak długo i batalion zostaje przerzucony na front wschodni. Porucznik Hans von Witzland informuje żołnierzy, że walczyć będą o zdobycie Stalingradu. Większość obawia się rosyjskiej zimy, ale hitlerowska propaganda twierdzi, że opór obrońców miasta złamanie zostanie w kilka dni.



"Wróg u bram". Druga Wojna Światowa. Pod Stalingradem toczy się zażarta walka. Osławiony swoimi snajperskimi wyczynami Rosjanin Wasilij Zajcew, podstępnie eliminuje wrogów. Wieść o jego wyczynach dociera do obozu niemieckiego, gdzie powstaje plan rozprawienia się z groźnym przeciwnikiem. W rezultacie dochodzi do pojedynku Zajcewa z najlepszym strzelcem niemieckim, majorem Koenigiem. Dwóch żołnierzy zaczyna prowadzić ze sobą dramatyczną walkę, której tłem są historyczne wydarzenia znad Wołgi