Wywodził się ze znanego i szeroko rozgałęzionego, pruskiego rodu szlacheckiego o silnych tradycjach wojskowych. Zarówno jego dziadek jak i ojciec służyli w armii pruskiej. Zgodnie z tą tradycją także i on obrał karierę w armii, w którą rozpoczął w 1866 r. po ukończeniu szkoły oficerskiej. Jako podporucznik wziął udział w wojnie z Austrią. Od chwili promocji na oficera służył do 1877 r. w 2 Pułku Piechoty Gwardii w Berlinie. Uczestniczył także w wojnie francusko-pruskiej (1870-1871 r.) i po jej zakończeniu otrzymał awans na porucznika. W okresie 1877-1881 już jako kapitan służył w sztabie IX Korpusu Armii w Altonie, a następnie do 1884 roku w sztabie 4 Dywizji Piechoty w Bydgoszczy (Bromberg). Później jako major do 1887 roku służył w sztabie II Korpusu Armii w Szczecinie (Stettin), skąd przeszedł następnie do Sztabu Generalnego w Berlinie, w którym pracował do 1890 roku. Okres kolejnych 4 lat, już po awansie na podpułkownika, spędza jako szef sztabu Korpusu Gwardii.
Pułkownik od 1893 roku. W latach 1894-1897 był dowódcą 4 Pułku Piechoty Gwardii w Berlinie, następnie (1897-1901) po awansie na generała majora pracował w Pruskim Ministerstwie Wojny, na stanowisku kierownika jednego z jego departamentów; od 1900 roku generał porucznik. Na przełomie 1901-1902 dowódca 2 Dywizji Piechoty Gwardii w Berlinie, po czym objął stanowisko Głównego Kwatermistrza armii, które piastował do stycznia 1903 roku. Przez kolejne siedem lat (1903-1912) pełnił stanowisko dowódcy III Korpusu Armii z siedzibą w Berlinie, awansując w 1904 roku do stopnia generała piechoty. Mimo osiągnięcia w 1911 r. 65 lat, po którym powinien przejść na emeryturę pozostał w służbie czynnej nie korzystając z tego prawa tym bardziej, iż nikt z władz wojskowych go nie ponaglał. W 1912 roku awansował do stopnia generała pułkownika, przy jednoczesnej nominacji na stanowisko Generalnego Inspektora III Armii w Hanowerze. Przebywał na tym stanowisku do chwili wybuchu wojny w sierpniu 1914 r.
Będąc jednym z niewielu najstarszych wiekiem i najwyższych rangą generałów otrzymał bardzo zaszczytne, ale także nie mniej ważne i odpowiedzialne dowództwo nad II Armią. Wchodziła ona w skład niemieckiego prawego skrzydła, które w ramach "Planu Schlieffena" miało przez neutralną Belgię wkroczyć do Francji i dokonać szerokiego manewru okrążającego od północy. W dniach 21-24.08.1914 r. jego II Armia uczestniczyła w ataku i opanowaniu belgijskiej twierdzy w Namur. Jednocześnie von Bülow pokonał 5 Armię francuską w bitwie pod Charleroi (23-24 sierpnia). Rychło potem II Armia została uszczuplona o jeden korpus, który odesłany został do Prus Wsch. Ponownie zwycięża 5 Armię francuską w bitwie pod Guise - Saint Quentin (29-30 sierpnia). Pomimo sukcesów armii niemieckich prawego skrzydła, poszerzały się pomiędzy nimi coraz większe luki i przerwy, co doprowadziło ostatecznie do zmiany pierwotnego planu ich marszruty. Zrezygnowano z obejścia Paryża od północy.
Pomimo znacznego skrócenia frontu nie udało się przywrócić jednolitej linii pomiędzy trzema atakującymi armiami prawego skrzydła. Doprowadziło to w konsekwencji do wielkiej przegranej w bitwie nad Marną (04-09 wrzesień), a von Bülow został jednym z współwinnych tej porażki, co bardzo negatywnie wpłynęło na jego reputację. W drugiej dekadzie września jego II Armia uczestniczyła w ciężkich walkach nad rzeką Aisne, które zapoczątkowały tzw. "wyścig ku morzu" zakończony ostatecznie późną jesienią ustabilizowaniem się stałego i pozycyjnego frontu. W styczniu 1915 roku otrzymał nominację do stopnia feldmarszałka, w marcu po ataku serca udał się do Niemiec na rekonwalescencję. Rychło potem, bo kwietniu oficjalnie zdał dowództwo nad II Armią i został przeniesiony do rezerwy, jako dowódca bez przydziału pozostawał w dyspozycji Sztabu Generalnego. Przy tej okazji, na osłodę odznaczony został orderem "Pour le Merite", przyznanym mu za opanowanie twierdzy w Namur. Nie otrzymał już żadnego dowództwa, w czerwcu 1916 r. z uwagi na zły stan zdrowia i podeszły wiek przeszedł ostatecznie w stan spoczynku i udał się na emeryturę, na której spędził resztę życia. Zmarł w 1921 roku w wieku 76 lat. Karl von Bülow pochowany został na berlińskim cmentarzu (Invalidenfriedhof), jego nagrobek stoi na nim do chwili obecnej.
Przebieg służby:
w 2 Pułku Piechoty Gwardii - Berlin
( 07.1866 - 07.1870: ppor. od 1866 )
w 2 Pułku Piechoty Landwehry Gwardii - Berlin
( 07.1870 - 03.1871 )
w 2 Pułku Piechoty Gwardii - Berlin
( 03.1871 - 04.1877: por. od 1871 )
w Korpusie Gwardii - Berlin
( 04 - 07.1877: kpt. od 1877 )
w sztabie IX Korpusu Armii - Altona
( 07.1877 - 03.1881 )
w sztabie 4 Dywizji Piechoty - Bydgoszcz /Bromberg/
( 03.1881 - 01.1884 )
w 96 Pułku Piechoty - Gera
( 01.1884 - 03.1885 )
w Sztabie Generalnym - Berlin
( 03 - 04.1885 )
w obronie wybrzeża - Świnoujście /Swinemünde/
( 04 - 08.1885: mjr. od 1885 )
w sztabie II Korpusu Armii - Szczecin /Stettin/
( 08.1885 - 09.1887 )
w Sztabie Generalnym - Berlin Sep 1887 - June 1890
( 09.1887 - 06.1890 )
szef sztabu Korpusu Gwardii - Berlin
( 07.1890 - 01.1894: ppłk. od 1890; płk. od 1893 )
dowódca 4 Pułku Piechoty Gwardii - Berlin
( 01.1894 - 02.1897 )
szef departamentu w Pruskim Ministerstwie Wojny
( 02.1897 - 04.1901: gen. mjr. od 1897; gen. por od 1900 )
dowódca 2 Dywizji Piechoty Gwardii - Berlin
( 04.1901 - 02.1902 )
Główny Kwatermistrz Armii
( 03.1902 - 01.1903 )
dowódca III Korpusu Armii - Berlin
( 01.1903 - 09.1912: gen. piech. od 1904 )
Generalny Inspektor III Armii - Hannover
( 09.1912 - 08.1914: gen. płk.od 1912 )
dowódca II Armii - front zachodni
( 08.1914 - 04.1915: feldmarszałek od 1915 )
order : "Pour le Merite"
( 04.1915 )
Metryczka
Data urodzenia: 24.04.1846
Data śmierci: 31.08.1921
Miejsce urodzenia: Berlin
Miejsce śmierci: Berlin
Wojska Pol Pota zamykają szkoły, szpitale i fabryki, niszczą świątynie i banki. Pieniądz jako środek płatniczy, a także wszelki kult religijny zostają zdelegalizowane. Inteligencja, duchowni wszelkich wyznań, studenci, pracownicy administracji – wszyscy są automatycznie skazani na śmierć. Rozpoczyna się również prześladowanie mniejszości narodowych, zwłaszcza Wietnamczyków. Jak bardzo niedorzeczna była polityka Khmerów, niech świadczy choćby to, że zabijano nawet za samą znajomość obcego języka, posiadanie okularów lub zbyt delikatne dłonie. Skrupulatnie wyszukuje się oficerów wojska, policjantów, urzędników państwowych. Bez słowa wyjaśnienia zabiera się ich – nie wiadomo dokąd.
Jest lato, rok 1983. Do miasteczka Pasłęk w byłym woj. elbląskim przyjeżdża oddział saperów z Malborka. Magistrat stara się utajnić cel ich przybycia, ale gdy tylko wojskowe ciężarówki zatrzymują się przy zamku, plotka rozchodzi się w błyskawicznym tempie.
