Czarni myśliwi – recydywiści i kłusownicy, którym Himmler osobiście proponuje wolność w zamian za polowanie na ludzi na terenach okupowanych. Człowiek przystępujący do tej faustowskiej umowy to doktor politologii Oskar Dirlewanger*, społeczny wyrzutek, ochotnik z czasów pierwszej wojny światowej, „potępieniec” korpusów ochotniczych. Jako żołnierz, a potem działacz nazistowski podejmuje walkę ze ”światem wrogów”, którzy zagrażają Niemcom.
Dla czarnych myśliwych wojna oznacza polowanie na partyzantów, ale zajmują się także dozorowaniem polskich Żydów w obozach i uczestniczą w tłumieniu powstania warszawskiego. Ludzie z jednostki specjalnej dokonują rzezi, gwałtów, grabieży na taką skalę, że same zwierzchnictwo SS wszczyna w tej sprawie dochodzenie.
Dwieście białoruskich wiosek znika z powierzchni ziemi, w Warszawie z rąk czarnych myśliwych giną tysiące ludzi. Żołnierze Dirlewangera wyróżniają się okrucieństwem w czasie rzezi Woli.
Napisana na podstawie materiałów z archiwów niemieckich, rosyjskich i polskich praca Christiana Ingrao stanowi pierwsze całościowe opracowanie na temat kłusowników Hitlera.
Oskar Dirlewanger (1895-1945) – doktor nauk politycznych, weteran I wojny światowej, ochotnik w hiszpańskiej wojnie domowej, od 1932 roku członek NSDAP. W lipcu 1934 roku skazany na 2 lata pozbawienia wolności w obozie koncentracyjnym za gwałt na trzynastoletniej członkini Związku Niemieckich Dziewcząt, żeńskiej sekcji Hitlerjugend.
W czasie II wojny światowej SS-Oberführer i dowódca specjalnej jednostki karnej SS do zwalczania partyzantów, znany ze swego sadyzmu i odpowiedzialny za rozliczne zbrodnie wojenne popełnione na terenie Białorusi, Polski i Słowacji.
Za zasługi w tłumieniu powstania warszawskiego Dirlewanger otrzymał awans oraz Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego. W 1945 roku Dirlewanger opuścił jednostkę po tym, jak po raz dwunasty został ranny. 1 czerwca 1945 został aresztowany we francuskiej strefie okupacyjnej. Zmarł w czerwcu 1945 roku w niewyjaśnionych okolicznościach w Altshausen w Badenii-Wirtembergii.
„Książka straszna, pasjonująca, bo niesłychanie niewygodna”. - Thomas Wieder, „Le Monde des Livres”
„W koszarach Bubi usłyszał, że ten wielki esesman w czarnym płaszczu to Oskar Dirlewanger, a jego ludzie to kryminaliści wyciągnięci z więzień. Więcej o „towarzyszach broni” dowiedział się dopiero po wojnie.
W 1940 roku za zgodą Himmlera Dirlewanger powyciągał z więzień kłusowników, bo „posiadali zadziwiającą sprawność strzelecką” i umieli robić pułapki. Sam Dirlewanger, doktor nauk politycznych, od 1923 roku członek NSDAP, też już siedział w więzieniu. Za napastowanie nieletnich.
Szkolili się w obozie Oranienburgu. Wsławili się okrutnymi pacyfikacjami na Lubelszczyźnie i Białorusi. Straty jednostki uzupełniano nowymi kryminalistami, często z wyrokami śmierci, i esesmanami z karnych jednostek. Latem 1944 roku awansowali do brygady. 5 sierpnia Himmler rzucił ich do tłumienia powstania w Warszawie. SS-¬Sturmbrigade „Dirlewanger” atakowała od strony Wolskiej i Towarowej, pacyfikowała Starówkę, Powiśle, Górny Czerniaków i Śródmieście. Za tłumienie powstania już w połowie sierpnia Dirlewanger dostał awans na SS-¬Oberführera, a pod koniec września odznaczono go Krzyżem Rycerskim Orderu Żelaznego Krzyża.
— Wtedy w piwnicach Warszawy mówiliśmy o nim „rzeźnik”. Ale po cichu, bo u Dirlewangera droga na sznur była krótka. Miał zwyczaj wieszania co czwartek, Polaków albo swoich, za byle co. Często sam odkopywał wieszanym stołki.
W restauracji Schenk siada w kącie, zawsze plecami do ściany.
— Głupi zwyczaj — uśmiecha się — też z powstania.
— Po paru dniach walk zostaliśmy przydzieleni do Dirlewangera, po trzech saperów szturmowych na każdy pluton SS. Mieliśmy torować esesmanom drogę, wysadzać przeszkody i drzwi. Wskakiwaliśmy do domów i wypędzaliśmy z nich ludzi. Podlegaliśmy Felsowi, ale w walce wykonywaliśmy rozkazy dirlewangerowców.
Zawsze na przodzie. Podbiec, założyć ładunek i po detonacji wskoczyć do budynku. Za nami szła horda Dirlewangera. Wyglądali jak lumpy; mundury brudne, podarte, nie wszyscy mieli broń, brali zabitym. Rano dostawali wódkę. My, saperzy, też. Piło się na pusty żołądek, przed atakiem się nie je. Jak trafią w pusty brzuch, to się może wyliżesz, jak w pełny, to zdychasz w bólach.
Dirlewanger szedł z tyłu, czasem jechał w czołgu, zawsze dobrze osłaniany. Pędził swoich. Tym, którzy się ociągali, strzelał w plecy”.
Włodzimierz Nowak, Angelika Kuźniak, Mój Warszawski szał [w]: Włodzimierz Nowak, Obwód głowy, Wołowiec 2007, s.152-153.
Christian Ingrao (ur. 1971) – francuski historyk, wykładowca, tłumacz, autor i współautor licznych artykułów oraz prac naukowych. Od 2008 roku dyrektor paryskiego Institut d’Histoire du Temps Présent. Badacz historii nazizmu i postaw żołnierzy niemieckich w czasie drugiej wojny światowej, zwłaszcza na froncie wschodnim. Obecnie bada nazistowską politykę walki z partyzantami w Polsce, ZSRR i Jugosławii. W 2001 roku obronił pracę doktorską pt. Les intellectuels dans les services de renseignement de la SS 1900-1945 (Intelektualiści w służbach wywiadowczych SS 1900-1945), która stała się punktem wyjścia dla wydanej w 2010 roku książki Croire et detruire. Les intellectuels dans la machine de guerre SS (Wierzyć i niszczyć. Intelektualiści w machinie wojennej SS), która ukaże się nakładem Wydawnictwa Czarne w 2013 roku.
Seria Historia/Historie
Znakiem firmowym Czarnego jest literatura pogranicza, europejska i światowa beletrystyka, proza podróżnicza, literatura faktu – doskonałe reportaże, powieści dokumentalne, eseistyka. Ich wspólnym mianownikiem jest to, że na rozmaite literackie sposoby odkrywają przed czytelnikiem nieznane, zapomniane lub odrzucone oblicza rzeczywistości. Seria Historia/Historie powstaje, by zapomnianych lub pomijanych obszarów poszukać także w przeszłości. Chcemy wydawać książki mówiące o la petite histoire, o zdarzeniach nieodkrytych lub niedocenianych, a także o tych, o których dopiero od niedawna można mówić. Zamierzamy wydawać opowieści o małych historiach w łonie tej wielkiej, o historiach życia, prywatnych losach zwykłych ludzi. Interesują nas książki przełamujące akademicki paradygmat pisarstwa historycznego – reportaże historyczne, studia antropologiczne, wspomnienia, eseje, relacje dokumentalne. Książki proponujące nowe, niekoniecznie łatwe interpretacje, książki syntetyczne, oryginalne, barwne, ale niepozbawione literackiej klasy.
Christian Ingrao, Czarni myśliwi. Brygada Dirlewangera
Przekład z języka francuskiego Wojciech Gilewski
Seria: Historia/Historie
Premiera: 10 sierpnia 2011
Rządząca w Egipcie junta wojskowa obawia się bardzo intensywnych zamieszek w kraju w związku ze zbliżającą się rocznicą obalenia byłego prezydenta tego państwa – Hosni Mubaraka.
Co najmniej dziewięć osób, w tym ośmiu francuskich wojskowych, zginęło na egipskim półwyspie Synaj w katastrofie francuskiego samolotu. Maszyna należała do międzynarodowych sił pokojowych.
