W 1932 roku niemiecka firma Dornier przygotowała projekt samolotu rozpoznawczo-bombowego. Oficjalnie ze względu na zakamuflowane zbrojenia był reklamowany jako szybki samolot komunikacyjno-pocztowy. W miejscu przeznaczonym na komorę bombową miał nawet coś w rodzaju kabiny pasażerskiej, do której wsiadanie wymagało dużo zwinności i wysportowania. Z powodu wyjątkowo smukłego kadłuba samolot otrzymał przydomek "latający ołówek". Po dojściu do władzy hitlerowców i wypowiedzeniu ograniczeń zbrojeniowych, prace nad samolotem postępowały bardzo szybko.
Pierwsze egzemplarze Do-17 byty gotowe zimą 1936/37, a już wiosną 1937 roku jedną eskadrę skierowano do Hiszpanii do Legionu "Condor". Początkowo były to samoloty rozpoznawcze, później już bombowce. Działały prawie bezkarnie wobec powolnych myśliwców republikańskich. Dopiero w późniejszym czasie wprowadzenie I-16 zaczęło nieznacznie krepować ich działania.
W lipcu 1937 roku na Międzynarodowym Konkursie Samolotów Wojskowych w Zurychu Do-17 wzbudził ogólną sensację, wyprzedzając wszystkie biorące udział w wystawie myśliwce. W 1938 roku w wyniku doświadczeń wojny hiszpańskiej opracowano nowe kabiny tzw. Waffenkopf (zbrojna głowa). Miało to na celu poprawienie pól ostrzału i wzmocnienie uzbrojenia. Po skierowaniu do masowej produkcji nadano mu oznaczenie Do-17Z. W czasie kampanii wrześniowej Niemcy użyli ok. 540 samolotów Do-17 w wersji rozpoznawczej i bombowej. Dwoma pierwszymi niemieckimi samolotami zniszczonymi w II wojnie światowej były dwa Do-17E z 77 Pułku Bombowego strącone przez ppor. Władysława Gnysia z 121 Eskadry Myśliwskiej. Przeważnie jednak ze względu na dużą prędkość Dorniery na polskim niebie działały bezkarnie.
W 1940 roku wersję Do-17Z (i pochodną Do-215) zastąpiono w produkcji seryjnej Dornierem Do-217. Dorniery brały udział w kampanii francuskiej, norweskiej, w bitwie o Anglię i na Bałkanach.
Konstrukcja
Samolot Dornier Do 17Z-2 był czteromiejscowym samolotem bombowym, grzebietopłatem o konstrukcji całkowicie metalowej. Podwozie było klasyczne wciągane w locie. Wyposażony był w napęd, na który składały się 2 silniki gwiazdowe 9-cylindrowe Bramo 323PFafnir o mocy 773 kW (1050 KM) każdy, śmigła trójpłatowe metalowe. Uzbrojony był w 4 karabiny MG 15 kal. 7,9 mm (dodatkowo 2 w bocznych ścianach kabiny w niektórych wersjach).
Dowództwo 2. Brygady Lotnictwa Taktycznego jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych jednostek wojskowych w stolicy Wielkopolski. Żołnierze Brygady utrzymują ścisłe kontakty z władzami administracyjnymi regionu oraz stowarzyszeniami prowadzącymi działalność związaną z obronnością państwa.
W ostatnich latach Republika Białorusi, spadkobierca znacznej ilości sprzętu lotniczego otrzymanego w spadku po Związku Radzieckim, jako jeden z niewielu krajów WNP podjęła (pomimo niewielkich funduszy) kroki w celu choćby częściowego zmodernizowania i przedłużenia resursu posiadanej floty samolotów wojskowych.
