Pilot opuszczał maszynę z pomocą fotela wyrzucanego.

Pomimo trudności, jakie niósł ze sobą nietypowy układ, rozwijano wersje myśliwskie i niszczycielskie. Program początkowo miał być „planem B” dla raczkujących myśliwców odrzutowych, jednak po ich sukcesie tempo prac zmalało (pierwszy lot Do 335 – 26 października 1943 roku). Nadal jednak (aż do 1945 roku) liczono na stworzenie z Do 335 skutecznego niszczyciela. Łącznie powstało 35 maszyn jednomiejscowych (łącznie z 14 prototypami) i kilka dwuosobowych maszyn szkolnych. Samoloty przekazane wojsku zgrupowano w Erprobungskommando 335. Maszyny wykonywały loty w obecności wroga, alianccy piloci meldowali o spotykaniu samolotów podobnych do Do 335 (przezwanych przez załogi „Mrówkojad”), jednak nie doszło pomiędzy nimi do walk, a możliwości bojowe tej nietypowej maszyny nigdy nie zostały sprawdzone.

Nieodłącznym elementem każdej dyskusji o Wunderwaffe są niemieckie „latające talerze”. Określa je się na różne sposoby i umiejscawia w rozmaitych miejscach, niekiedy w Polsce. Niektóre strony usiłują udowodnić istnienie tych maszyn poprzez różne fotomontaże i ciekawe (dla ich autorów) historyjki. Po dziś dzień nie ma ani grama dowodu na istnienie „latających twierdz”^[7]. Z jednym maleńkim wyjątkiem...

Wszystko zaczęło się na początku 1944 roku w Brandis. Artur Sack postanowił urzeczywistnić tam marzenie swojego życia – zbudować maszynę latającą o skrzydle w kształcie koła. Nie miał do dyspozycji rozbudowanego zespołu badawczego, i musiał korzystać z części z „drugiej ręki”. Silnik pochodził z Bf 108, kokpit, siedzenie i podwozie z rozbitego Bf 109B, hamulce natomiast oryginalnie znajdowały się na podwoziu Ju 88. Nowatorskim rozwiązaniem było zastosowanie skrzydeł nadających całej maszynie, patrząc na nią z góry, elipsoidalnego kształtu, z dłuższą osią elipsy pokrywającą się z osią maszyny. 16 kwietnia udało się wznieść maszynę w powietrze na bardzo krótki czas (był to bardziej dłuższy skok niż lot), podczas którego cały samolot zaczął skręcać w lewo. Okazało się, że niewielkie skrzydła nie są w stanie kompensować momentu obrotowego silnika. Projekt wrócił na desko kreślarskie, a samolot powędrował do hangaru. Tam też mógłby dożyć przechwycenia go przez Aliantów, co zapewniłoby mu długi żywot w magazynie któregoś z muzeów, gdyby nie piloci z JG 400. Jako że latali na Me 163, ich poziom strachu przed lataniem na maszynach odbiegających od stereotypowego wyobrażenia o samolotach był znacząco niższy niż u przeciętnego pilota. W efekcie maszyna została poważnie uszkodzona podczas próby startu. Poobijany samolot zostawiono na lotnisku, gdzie na przełomie 1944/45 dosięgły go alianckie szturmowce. Większość kawałków pozbierali zmarznięci żołnierze, używając ich w charakterze opału. To co pozostało, stanowiło już tylko stos połamanych części, w większości pochodzących od różnych maszyn. To, jak i bezceremonialne zepchnięcie ich na lotniskowe złomowisko, skutecznie uniemożliwiło zachowanie jakiegokolwiek elementu AS-6. Stąd też po dziś dzień niewielu wie o tym niezwykłym samolocie.

Z „latającymi spodkami” związane są także opowieści o rozmaitych dziwnych obiektach latających, obecnych nad Niemcami pod koniec wojny. Szczerze mówiąc, nie ma w tym nic dziwnego, jako że Niemcy wysyłali w powietrze wszystko co mieli. Dodatkowy ruch powodowały rozmaite prototypy samolotów, niekiedy o dość nieortodoksyjnych kształtach. Swoje dołożyły rozmaite, nie do końca zbadane, zjawiska atmosferyczne. Wszystko to wywoływało u niektórych pilotów przekonanie, że „coś” tam jest. Rzeczywiście, Niemcy szykowali alianckim lotnikom dość nieprzyjemną niespodziankę – kierowane rakiety przeciwlotnicze^[8].

Samo skonstruowanie rakiety na paliwo stałe nie jest zadaniem skomplikowanym, wystarczy odpowiedni korpus i zwykły proch strzelniczy. Problem pojawiają się w momencie zamiany silnika na napędzany paliwem płynnym. Dalsze komplikacje pojawiają się przy próbie montażu systemu kierowania, a zainstalowanie instrumentów pozwalających na samonaprowadzanie czy też precyzyjne sterowanie drogą radiową z ziemi podnosi stopień złożoności problemu do wprost astronomicznych wielkości. Jak to jednak niejednokrotnie w historii bywało, ilość problemów nie odstraszała dobrze zmotywowanych badaczy.

Potencjalnie masowe użycie pocisków przeciwlotniczych niosło ze sobą znaczne korzyści. W tego typu broni nie występowały problemy z pilotem (bo i takowego nie było) ani z zagadnieniem powrotu części urządzenia na ziemię. Ilość potrzebnej na wyrzutni infrastruktury była stosunkowo niewielka, a prawdopodobieństwo trafienia w cel duże. III Rzesza prowadziła kilka programów kierowanych pocisków rakietowych, były to: Enzian (Goryczka, sterowany drogą radiową, w pobliżu celu miał przejść na samonaprowadzanie na źródło ciepła), Wasserfall (Wodospad), Schmetterling (bMotyl) oraz Rheintochter (córa Renu), kierowane drogą radiową. Wszystkie mają jedną cechę wspólną: żadnej nie użyto bojowo. Przeprowadzono jednak kilkadziesiąt próbnych odpaleń różnych pocisków i być może część z nich zaobserwowali alianccy piloci.

Na udział w walkach zdążyła za to dwie inne konstrukcje, kierowane bomby lotnicze Hs 293 i Fritz-X. Obie stanowiły dość udane rozwiązanie problemu zwalczania żeglugi przez bombowce horyzontalne. Przez całą wojnę praktykowano kilka sposobów atakowania jednostek pływających – bombardowanie z dużej wysokości, atak nurkowy i torpedowy. Każdy z nich miał wady i zalety. Wysokość oznaczała bezpieczeństwo, ale i małą celność. Atak nurkowy pozwalał na dokładniejsze umiejscowienie ładunku, jednak oznaczał wejście w zabójczy ogień artylerii przeciwlotniczej.