W związku z bardzo szybkim rozwojem samolotów odrzutowych na przełomie lat 40-tych i 50-tych biura konstrukcyjne w ZSRR stanęły przed bardzo ważnym zadaniem i w krótkim czasie miały zaprojektować nowoczesne samoloty bojowe. Najszybciej z tego zadania wywiązały się biura konstruujące samoloty myśliwskie i bombowe. Brak jednak było odrzutowego samolotu szturmowego.
Trudne zadanie skonstruowania takiego samolotu powierzono m.in. P.Suchojowi (Su). Warunki, jakie postawiono przed biurem Suchoja, były bardzo ostre. Miał to być samolot wielozadaniowy, ponaddźwiękowy, silnie uzbrojony, zdolny do lotów w każdych warunkach atmosferycznych; w 1956 r. prototyp samolotu Su 7 był gotowy do prób i został pokazany publicznie na wielkich pokazach lotniczych w Tuszyno pod Moskwą.
Samolot ten odznaczał się potężnym kadłubem o kołowym przekroju i skrzydłami o dużym skosie. W wyniku dalszych prób w 1958 r. powstała wersja bojowa tego samolotu oznaczona Su 7 , która weszła do produkcji seryjnej i została skierowana na wyposażenie jednostek bojowych ZSRR.
Samolot Su7 B po raz pierwszy pokazano publicznie w 1961 r w Tuszyno pod Moskwą podczas pokazów lotniczych. W 1967 r. podczas pokazów lotniczych w Domodiedowo pokazano dwie następne wersje tego samolotu. Pierwsza z nich to kolejna wersja bojowa, a druga to samolot o zmiennej geometrii skrzydeł. Kolejną wersją samolotu Su7 była wersja dwumiejscowa, szkolno-treningowa Su7 U (UTI). Samolot Su 7 znajduje się na wyposażeniu Lotnictwa Polskiego w różnych wersjach produkcyjnych
Konstrukcja metalowa z chowanym podwoziem, skrzydła o kącie skosu 60 stopni, całkowicie metalowe po (skorupowe, na krawędzi spływu lotki i klapy. Kadłub o przekroju kołowym całkowicie metalowy. Podwozie trójkołowe z kołem nosowym. Zespół napędowy tworzy silnik turboodrzutowy AL-7F1 z dopalaczem. Uzbrojenie strzeleckie dwa działka kalibru 30 mm w skrzydłach oraz różnego rodzaju uzbrojenie podwieszane na czterech węzłach podskrzydłowych i dwóch podkadłubowych.
Bibliografia
Model kartonowy Su-7
TBiU
