Od roku 1937 Ministerstwo Lotnictwa Rzeszy zleciło firmie Focke-Wulf wyprodukowanie jednomiejscowego samolotu myśliwskiego jako uzupełnienia dla Messerschmitta Me 109.
Kurt Tank przedłożył dwa projekty myśliwców, z których jeden wyposażył w chłodzony powietrzem silnik gwiazdowy BMW 139, znajdujący się wtedy w fazie dopracowywania; wyprodukowano dwa prototypy Fw-190 V1 i V2 według tego projektu. W lutym 1941 roku pierwsze maszyny przekazano oddziałowi testującemu 190 w Rechlin-Roggenthin.
Pierwsza grupa operacyjna 6./JG 26, działająca w Le Bourget, została wyposażona w ten nowy model w sierpniu 1941. W walce między Fw-190 a Supermarine Spitfire ujawniła się wyraźna przewaga niemieckiego myśliwca. Ostatnia wersja myśliwska FW-190 nosiła oznaczenie D. Łącznie wybudowano 700 egzemplarzy tego modelu. Modele Fw-190F i G były przystosowane do zadań szturmowo-bojowych.
Rozwinięciem konstrukcji FW-190 był Ta-152, silnie uzbrojony samolot z całkiem nowymi skrzydłami i większą rozpiętością.
Dane taktyczno-techniczne Focke-Wulf Fw-190
Rozpiętość: 10,5 m
Długość: 10,20 m
Wysokość: 3,35 m
Powierzchnia nośna: 18,3 m2
Masa własna: 3490 kg
Maksymalna masa startowa: 4840 kg
Napęd: Junkers Jumo 213A-1 o mocy 1305 kW (1776 KM)
Prędkość maksymalna: 685 km/h
Pułap praktyczny: 12 000 m
Zasięg: 835 km
Uzbrojenie: dwa działka 20 mm, dwa karabiny maszynowe 13 mm, ładunek bomb do 250 kg
Na pierwszy rzut oka Super Hornet nie prezentuje się źle. Nie chodzi tu bynajmniej o wygląd – błędy konstrukcyjne biją po oczach nawet średnio zorientowanego pasjonata lotnictwa – ale o tak zwane „dane tabelkowe”. Na przykład prędkość maksymalna: Mach 1,8. Niestety, jak to w życiu bywa, zawsze jest haczyk. Ale w przypadku Super Horneta tych haczyków jest dużo.
W 1932 roku niemiecka firma Dornier przygotowała projekt samolotu rozpoznawczo-bombowego. Oficjalnie ze względu na zakamuflowane zbrojenia był reklamowany jako szybki samolot komunikacyjno-pocztowy.
